Калі ты патрэбен хоць аднаму чалавеку, можаш лічыць сябе шчаслівым. Г. Марчук. Георгій Васільевіч Марчук нарадзіўся 1 студзеня 1947 года ў Давыд-Гарадку. «У той год, — згадвае пісьменнік, — майму дзеду Змітру Асколка было пяцьдзясят дзевяць гадоў, бабе Насці — пяцьдзясят пяць, маці — Марыі Марчук — дваццаць чатыры гады. Я быў першым і адзіным дзіцём, якое нарадзілася ў нашай старой хаце ля касцёла. Чаму? Таму што дзеці дзеда пабудавалі сабе новыя хаты на новых пляцах, а маці мая другі раз замуж не пайшла… Помню, як гарэла лямпа, як стукалі ў дзверы сярод ночы і як усе палохаліся ад гэтага незнаёмага стуку, помню катоў, не помню вялікага рыжага сабаку, а ён быў — жыў у нас, калі мне было гадоў пяць, помню дзядзькоў і цётак у доўгіх кажухах, што пахлі авечкай, і помню ваду. Без вады наш Давыд-Гарадок — не гарадок. З вадою звязана і мая першая сур’ёзная хвароба — сухі плеўрыт, бо баба казала, што захварэў я менавіта таму, што доўга стаяў на двары ля вады — быў час веснавой паводкі, калі большая палова вуліц гарадка “плавала”». Бацькі будучага пісьменніка рана памерлі і пакінулі сына на выхаванне бабулі і дзядулі. Георгій не любіў заставацца ў хаце: «што рабіць са старымі дзедам і бабай — ён вечна шые чобаты, а яна гаспадарыць ды бегае да магазіна, каб пастаяць у калейцы па хлеб, масла, рыбу, крупы, муку, алей, таму я жыў на вуліцы, жыў вуліцай», — прыгадвае пісьменнік. Пасля заканчэння школы Георгій паступаў ва Усесаюзны інстытут кінематаграфіі, але спроба была няўдалай. Прычыну Георгій Васільевіч тлумачыў ва ўспамінах: «Яшчэ моцна трымала сяброўства, школа (у нас быў на дзіва дружны клас), і зноў жа ўсё тыя ж хмурыя, зацятыя, вастрасловыя дзядзькі і цёткі з роднай вуліцы. Не прыйшоў яшчэ час, каб пакінуць мне іх назаўсёды і вяртацца толькі часам на іх пахаванне альбо ва ўспамінах. Паехаў дахаты. Да мастакоў-суседзяў Барыса Іванавіча Сыса, разьбяра па дрэве, Канстанціна Кандратавіча Казёлкі, да настаўніцы рускай мовы і літаратуры Людмілы Мікалаеўны Краўчык, да гіс ... Читать далее