Mësata e më e mirë e mërgimit për punën e shqiptarit: aspektet biologjike, ekonomike dhe sociale të optimimit

Definimi i "mësata e më e mirë e mërgimit" për profesionin e shqiptarit (pazhëtari territore) është një mision multidisiplinar kompleks, që ndodhet në krye të ergonomisë, fiziologjisë së punës, ekonominës dhe sociologjisë. Përparaqitet kundër mendimit e zakonshëm se ky punë është " për pensionerë", analiza tregon ekzistencën e një fushë e cila kombinon gjërat fizike, qëndrueshmërinë psikologjike dhe racionalitetin ekonomik.

1. Aspektet biologjiko-fizike: balancimi i mërgimit të fuqishëm dhe i adaptimit.

Profesioni i shqiptarit është i lidhur me ngarkesa fizike me intensitet mesatar, por me nivel të lartë të monotonisë dhe ndikimit të faktorëve të jashtëm (shkëmbime të temperaturës, humidity, alergenët sezonale). Fiziologjia dallo disa fazë e mërgimit:

Pika e mërgimit të fuqishëm (25-40 vjet): Në kuptim biologjik, ky period është i optim për punë fizike të rregullta. Organizmi ka rezerva maksimale të sistemit që përgjigjet kardiovaskulare, fuqinë muskulare dhe shpejtësinë e përsosjes. Megjithatë, në këtë moshë, njeriu, si përgjithësisht, është i drejtuar ndaj rritjes së karrierës dhe ndaj veprave me pagë më të larta. Punët e shqiptarit në këtë interval zakonisht shihen si përkohëse ose detyruar, që çon te lëvizshmëria e lartë e punëtorëve.

Periodi i qëndrueshmërisë së punës (40-55 vjet për burra, 40-50 vjet për gra): Kjo është pikë e optimit biologjiko-fizik të kësaj profesioni. Mërgimi i fuqishëm mbahet në nivel të lartë, kurse zhvillohet "mëdhenia profesionale e trupit" - aftësia për të shpërndarë fuqinë optimisht, të parandalojë dëmtimet, të adaptohet te ngarkesat. Stabilizohet sfera psiko-emoционаle, që është e rëndësishme për punën monoton. Megjithatë, pas 45-50 vjetave, fillon gradualisht të zëvëndësohet rezerva e adaptimit te ftohtës dhe te nxehtës, rritet riziку i rritjes së sistemit muskulo-skeletor te gabuar te organizimit te punës.

Periodi i mërgimit te kompensuar (55-65 vjet dhe më tepër): Pas moshës pensionore, mundësitë fizike ngriten: ngritet masa muskulare (sarcope), rritet fragiliteti i kости, pështërohet termoreja. Megjithatë, kjo mungesë mund te jetë kompensuar me përvojën, te ulëshmërinë e ambicioneve karrierore dhe te lartën motivimin për punë si burim i arsimit dhe aktiviteti social. Qendrueshmëria e rëndësishme është jo mërgimi si tashmë, por niveli i individual te saj të saj shëndetit dhe kushtet e punës (përvoja e mekanizimit, e inventarit ergonomik).

Fakt interesant: Studimet në fushën e gerontologjisë së punës tregon se për punëtorët e më të moshuar, që punojnë në punë fizike në hapësirën e jashtme, faktori kritik është aklimatizimi. Organizmi i njeriut 60+ nuk adaptohet asnjëherë ashtu te shkëmbimeve të shumta sezonale te temperaturës, që e rrit rizikun e krizave hipertonike, te ndërprerjes së artrit. Prandaj, në rajonet me klimë kontinentale të shumta, optimi i moshës mund te lëvizë drejt kategorive më të reja ose tregohet nevoja për mësura të veçanta të mbrojtjes (dita e shkurtër e punës në ftohtësi/nxehtësi).

2. Racionaliteti ekonomik: balanci i arsimit, stabilitetit dhe alternativave.

"Mërgesia" e moshës varet drejtpërdrejt nga konteksti ekonomik:

Moshëja e re (18-30): Punët e shqiptarit janë ekonomikisht jo të favorshme, sepse nuk lejojnë realizimin e strategieve karrierore dhe financiare të gjatëgjatë (hypoteka, themelimi i familjes, akumulimi). Ato mund te jenë të interesante vetëm në kushte të shumta te deprimuara te markës së punës në qytetet monogjenerare ose si punë e përkohshme për studentët, që përfshihet me mësimin.

Moshëja mesatare (40-55): Për këtë grup, veçanërisht kur ekzistonën burime të tjera të arsimit në familje ose kur është e nevojshme punë e rregullt për pensionin, profesioni mund të jetë një zgjedhje e racionalë. Ai ofron stabilitet, mungesë te nevojës së riarkitektures dhe zakonisht grafik të lirë, që lejon menaxhimin e bujqësisë së personalisë.

Përgjithmonë e moshës së para-pensionore dhe pensionore (55-70): Në realitetin ruso, kjo është zakonisht moshëja më ekonomikisht motivuar. Arsimi i pakët i pensionit bën pagën e shqiptarit të jetë shumë të rëndësishme si pritetja e shtuar. Megjithatë, alternativat për punët në këtë moshë janë shumë të kufizuara për shkak të ajdhitizmit të shpërndarë. Profesioni bëhet një lloj "buferi social", që siguron arsimin minim, por të sigurt.

3. Optimi i social-psikologjik: qëndrueshmëria e punës dhe identiteti.

Optimi i moshës gjithashtu varet nga pritjet sociale dhe komforti psikologjik.

Krisi i moshës mesatare (40-50 vjet): Për disa njerëz, që humbin besim në karrierë ose që humbin punë në sektorin zyrtar, shkëmbimi te punës te fizike ne hapësirën e jashtme mund te jetë një zgjedhje e përkohshme te përcaktuar te favorshme për te ulërmuar strese, te qartësuar te zërit dhe te mosurës së përdorimit. Në këtë moshë ndodhet ripërcaktimi i vlerave, dhe statusi jashtëm i punës mund te humbë rëndësi të parë.

Pasardhja e moshës (60+): Punët e shqiptarit për pensionerë është jo vetëm arsimi, por edhe faktor i fuqishëm i socializimit, mbajtjes së rregullit te ditës dhe te simpatisëm. Kjo është profilaksia e izolimit social dhe te prishjes shpejtë se deprivacionit. Në këtë kontekst, puna bëhet terapeutike dhe e favorshme shoqërisht.

4. Kushtet ergonomike dhe organizative si modifikues i moshës.

Koncepti "mërgesë më e mirë" nuk është absolut dhe varet nga përgjithësia teknologjike:

Për punën me shqiptarë me metë e lopatën, optimi i moshës kalon tek 40-50 vjet, kur mërgimi i fuqishëm është ende i lartë, por ambiciet e karrierës mund te jenë ulët.

Për mekanizimin e pjesëmarrjes (përdorimi i teknikës së vogël të përbërë, e së përbërë së shpërnguljes së nxehtës, e transportit elektrik) intervali i moshës theksohet. aftësia për të kontrolluar teknikën mund te përmendet punëtorët më të reja (30+), ndërsa ulja e ngarkesës fizike lejon punën më gjatë (65+).

Në modelin e idealit "qytetit të inteligjentë" me menaxhimin e sistemave robotik, shqiptari becomes operator, dhe në plan e para dallohen aftësitë kognitivë, e mëdhenisë së mëdhenisë së mëdhenisë, e qëndrueshmëria ndaj strese, që ndryshon optimin e moshës, e afrohet standarteve të profesioneve zyrtare (25-55 vjet).

Përfundim.

Sëbashku me këtë, nuk ekziston mërgesë "më e mirë" për profesionin e shqiptarit. Ekzistojnë disa optimi moshore, që korrespondojnë ndryshëm tipave të racionalitetit:

Optimi biologjiko-fizik (40-55 vjet): Korespondimi maksimal me mundësitë fizike me karakterin e ngarkesave.

Optimi ekonomiko-social për Rusi (55-70 vjet): Punët si burim kritik për shtimin e pensionit dhe integrimin social, me kufizime të mëdha te alternativave.

Optimi potencial teknologjik i futur (30-60 vjet): Me kushte te digitalizimit dhe mekanizimit, kur do te jenë të vlefshme aftësitë për kontrollin e teknikës dhe të dhënave.

Mërgesia më e mirë është ajo moshë, ku mundësitë fizike, motivimi ekonomik, qëndrueshmëria psikologjike dhe kushtet e punës ofrohen. Rruga e menaxhimit të qytetit të përgjegjshëm dhe e punëtorit është jo ta përdorë moshën më të vështirë (pensionare), por të krijojë kushte ergonomike dhe teknologjike që do te zgjerojnë "fushën e mërgimit" dhe do te bëjnë profesionin zgjedhje e mirë për një rreth më të gjerë dhe më të ri te punëtorëve, rritjen e efikasitetit dhe statusin social.

Permanent link to this publication: