Perspektive naslijeća Atatürka u Turskoj u 21. veku

Uvod: Dvostruka priroda kemalizma

Naslijeće Mustafe Kemala Atatürka (1881-1938), osnivača moderne Turske Republike, predstavlja jedinstven fenomen u političkoj istoriji 20. veka. Šest osnovnih principa kemalizma — republikanizam, nacionalizam, narodnost, etatizam, laicizam (sekularizam) i revolucionarnost — oblikovali su ideološku matricu turskog državnog sistema. Međutim, na početku 21. veka ovo naslijeće podлежi širokoj reviziji, što čini analizu njegovih perspektiva kritično važnom za razumevanje budućnosti ne samo Turske, već i celog regiona.

Istorički kontekst i esencija reformi

Atatürk je izveo bezpredhodan po merama i brzini kompleks modernizacijskih reformi, usmerenih na pretvaranje osmanskog naslijeća u nacionalno državo evropskog obrazca. Ključne preobrazbe uključuju:

Političko-pravne: Likvidacija sultana (1922) i halifata (1924), prihvat Civilnog zakona (1926) po švajcarskom uzoru.

Sociokulturne: Uvođenje latinskog alfabeta (1928), priznanje ženama izbornih prava (1934), što je preotpoložilo mnoge evropske zemlje, zabranu religijske simbolike u javnoj sferi.

Ideološke: Konstrukcija nove nacionalne identiteta, osnovane na turskom etničkom komponentu i doislamskoj istoriji Anatolije (teorija "Suncan jezik" i "Turska istorija").

Interesantan fakt: Reforma jezika je vodila do jedinstvenog generacijskog rasta: već do 1930-ih godina mladost nije mogla pročitali tekstove izdane deset godina ranije. To je bio svetovan akt "ускоренного разрыва" sa osmanskim prošlostišćem.

Sistemski izazovi kemalizmu u savremenoj dobi

Demografski i društveni pomak. Urbanizacija i rast obrazovanog religioznog srednjeg klasičnog, posebno u dubinskoj Anatoliji, stvorili su masovni zahtev za preispitivanjem stroge laicizma. Ovaj novi društveni sloj je perципirao kemalistski sekularizam ne kao neutralnost, već kao državni kontrol nad religijom i diskriminaciju prakticirajućih muslimana. Simbol ovog suprotstavljanja je postao dugogodišnja borba oko prava žena da nose hidžab u univerzitetima i državnim ustanovama, koja je završila njegovom legalizacijom pod vlašću vladajuće Partije pravde i razvoja (PSR).

Kurdski problem. Etnički nacionalizam kemalizma, koji je negovao samostalno postojanje Kurda i provodio politiku asimilacije ("gorani Turci"), se suočio sa rastom kurdske nacionalne borbe. To je prisililo tursku državu da traži nove, više fleksibilne modele nacionalne identiteta, koje dozvoljavaju kulturno raznovrsnost, što izravno suprotstavlja prvobitnoj strogoj tumačenju principa "nacionalizma".

Geopolitička preorijentacija. Preostanak doktrine "Mir u zemlji, mir u svetu" i pasivne obrambene pozicije do neoosmanske aktivne vanjske politike, posebno pod Recepom Tayyipom Erdoganom, menja ulogu Turske. Ambicije regionalnog lidera i samostalnog igrača zahtevaju novu ideološku osnovu, koja se razlikuje od zapadno-orientisanog kemalizma.

Instutcionalni kriz. Stupanjem kemalistke sistema bio je autonomija elitskih institucija — armije, sudskog sistema i univerziteta — koji su smatrali se garantom svetskog karaktera republike. Konstitucionalne reforme 2010-ih godina, posebno nakon pokušaja državnog udara 2016. godine, drastično su promenili balans snaga, stavivši te institucije pod tesnu kontrolu izvršne vlasti.

Budućnost naslijeća: adaptacija ili odbacivanje?

Perspektive naslijeća Atatürka ne leže u binarnom izboru između sačuvanja i odbacivanja, već u procesu njegove duboke transformacije i adaptacije.

Princip laicizma evolucioniše od stroge "asertivne" modele (isključivanje religije iz javne sferе) do više "pasivne" (država kao neutralni arbitar između konfesija). Međutim, potpuni odbacaj svetskosti kao takve je nemoguć iz razloga što je ova ideja duboko ukorenjena u značajnoj delu društva, posebno među urbanim obrazovanim elitama i u vojnim strukturama.

Nacionalizam se postepeno preosmišljava. Raste zahtev za više inkluzivnu, građansku identitetu, koja bi mogla integrirati Kurde i druga manjina pri čemu bi se sačuvala dominirajuća uloga turske nacije. Paradoksno, ali retorika veličine Turske, koju koristi trenutno vodstvo, sama nasledila je mnoge odlike kemalistskog nacionalizma, napunivši ih novom, neosmanskom simbolikom.

Instutcionalno naslijeće (unutaršćansko državo, republički oblik uprave) ostaje neizmenjivo. Čak i najradikalniji kritičari Atatürka ne predlažu obnovu halifata ili sultana. Osnovni elementi državnosti, stvoreni njim, smatraju se daninom.

Važan primer: Čak i u oblasti religijskog obrazovanja se vidi uticaj kemalizma. Uprava za religijske stvari (Diyanet), stvorena Atatürkom za kontrolu nad islamom, ne samo nije ukinuta, već pretворena u moćan državni alat za propagandu "pravilnog", lojalnog državi iislama.

Završetak: Naslijeće kao polje bitke

Naslijeće Atatürka više nije sakralna, zastojna dogma, već polje oštre političke i kulturne borbe. njegove perspektive zavise od izlaza nekoliko fundamentalnih procesa:

Sposobnosti turskog društva da izradi novi društveni ugovor, balansirajući između svetskog i konzervativno-religijskih vrednosti.

Uspesnosti rješenja kurdskog pitanja u okviru jedinstvenog država.

Geopolitičkog izbora Turske između transatlantske orijentacije i samostalne uloge.

Ekonomske stabilnosti, koja je osnova za bilo kakvo ideološko stvaranje.

Atatürkizm, kao projekt modernizacije "iznad", je uglavnom izvršio svoju istorijsku zadaću po stvaranju nacionalnog država. Danas Turska traži novu modelu, koja, odbacujući ili kritikuju pojedine aspekte naslijeća Atatürka, ipak se mora oslanjati na stvorenu njim institucionalnu i mentalnu realnost. Takođe, najverovatniji scenarij je daljnja pragmatična hibridizacija — kombinacija sile nacionalnog država sa više konzervativnom društvenom modelom i neovisnom vanjskom politikom, gde će kemalistski principi ne biti odbacjeni, već preosmišljeni u kontekstu novih izazova 21. veka.
© library.rs

Постоянный адрес данной публикации: