Sociologjia e keqja: kufijt, shoqëria dhe moralja

Paraqitja: nga biologji deri në porosi social

Keqja, e cila shpesh quhet emocion bazë biologjike, që mbrohet kundër toksinëve dhe patogenëve, në perspektivën sociologjike paraqitet si mekanizëm kyç për konstruktivizimin e kufijve shoqëror, miratimin e porosit e legitimizimin e dyshimtës. Sociologjia studion si reaksia fizikologjike individuale transformatet në kod kulturore dhe instrument kontrolli shoqëror, që përcakton çë'shtë i mirë, i pranueshëm, dhe çë'shtë i keq, i ulët e i zënë për heqje.

1. Bazat teoretike: nga Durkheim deri në Douglas dhe teoritë e elitës

Shkrimi klasik, që themeloi bazën e sociologjise së keqja, është studimi i Mary Douglas "Çë'netësi dhe rreziku" (1966). Ajo tregoi se perceptimet mbi keqsinë dhe njetësinë nuk janë universale, por organizohen sistematikisht sipas porosit shoqërore. Ajo që quhet "keq" ose "keqës" është, sipas Douglas, "materia që nuk është në vendin e saj" (të shpirtit në nosen është normë, të shpirtit në falçë është shpërmarrje, të shpirtit në rrugë është keq). Tabuizimi dhe rritjet e paqartësies shërbejnë për miratimin e kufijve simbolikë të shoqërisë.

Emile Durkheim në veprat e tij mbi religjonin tregoi rrollin e sakralit dhe keqës në bashkimin e komunitetit nëpërmjet rëshirjes kolektive ndaj profanit. Sociologët modernë, si Norbert Elias në teorinë e procesit civilizator, treguan si rritja e shoqërisë çelëshin e keqës më të ulët, ndërsa kontrolle mbi funksionet trupore (hapat, funksionet fiziologjike, seksualiteti) bëhen brendshme dhe bëhen markën statusi shoqëror.

2. Funksionet shoqërore të keqja: kufijtë, hierarkia, kontrolli

Marrja e kufijve simbolikë: Keqja shënon kufijtë midis «ne» dhe «ty». Tabutet e ushqimit (nuk të ushqehet me svin, insekte, kuaj) janë një shembull i tillë. Ajo që është ushqim për një grup, ç'oqron keqësi për grupin tjetër, që i fortifikon identitetin grupi. Kjo logikë aplikohet edhe në grupet shoqërore: minoritetet e stigmatizuara (paqëndrueshmët, persona me çrregullime, grupet etnike) shpesh përcaktohen metaforikisht si «keqës», «vjedhës’, ‘keqës’, që shërben për argumentimin e izolimit të tyre.

Miratimi i hierarkisë sociale: Keqja është baza afektive e sistemeve kaste dhe racizmit. Në veprën klasike të Julia Kristeva “Forcët e terrorit” (1980) u zëvendësua koncepti i “objektit” – gjë që nuk është zënë, por prej së cilës nuk është e mundur të ndryshohet (trupi, shpërmarrja). Objekti rrezikon identitetin, duke mëshuar rreth natyrës së djegur. Sipërfaqet shoqërore zakonisht kanë rolin e objektit për ‘kryeministrit’, duke bërë “punën e keqës” (fshirje, mbikqyrje e sëmundurve, puna me shpërmarrje, varreja), që lejon elitën të miratojë ilusionin e saj të pastër e transendent.

Keqja morale dhe politike: Emocioni i keqja biologjike lejohet për shkaku në fushën e moralitetit. Diturme si “teknologji politike keqës”, “përbërje keqës”, “prejtësia keqës”. Kjo lejon dëgjimin e opozitës si burim i rrezikut e keqës, jo si konkurrent racional, por si burim i rrezikut e keqës, me të cilin nuk është e mundur dialogu, por vetëm eksterminimi. Kampajnat politike zakonisht bazohen në mobilizimin e keqës masive ndaj grupeve apo ideve të caktuara.

Fact interesant: Studimet në fushën e neuroshkencës (p.sh. veprat e Pollak etj.) tregojnë se në këshillin moral, i cili është i përcaktuar me keqësi (p.sh. incest, korupcioni), aktivizohen ato gjendje të mendieve (dallgja e gjatë) që janë të aktivizuara edhe kur pranojmë stimuli keqës (hapat e rrezikshme, shpërmarrja). Kjo tregon për lidhjen neyrobiologjike të thellë midis keqës fizike dhe shoqërore.

3. Trupërisma, gjini dhe keqja

Mëtërshkrimet gjendrore tregojnë se keqja përdoret për kontrollin mbi trupin e femrës.

Menstrua në shumë kulturore ka qenë historikisht e mbuluar me tabu dhe keqësi, që shërben për të kufizuar aktivitetin social të femrave dhe për t'i markuar si “keqës”.

Koncepti i keqës së vaginës – brendshmëria sociale e perceptimeve për genitale femërore si gjë keqës e mëngjarshme.

Sipas kundërt, keqja për “mashtësi” e mungueshmërisë (p.sh. homoseksualiteti në shoqëritë homofobë) shërben për miratimin e normave gjendrore të rëndësishme.

4. Ekonomia e keqja: këtu dhe pse ekzekutojnë punën “keqës”?

Sociologu amerikan Everett Hughes zëvendësoi kuptimin “punë keqës” – veprimtari fizike, morale ose shoqërore që është stigmatizuese. Shoqëria moderne është e bazuar në aутсорсинг e keqja.

Divizion global: Shpërmarrjet e veprimtarisë së jetës së bashkësore të rajoneve të pasur (muskulli i trashëguar, plastiki) zakonisht transportohen në rajone të pasur, ku iu punojnë vendasit, duke u zënë për rreziket për sëmundje. Keqja “i përmbyet” me shpërmarrjen.

Divizion etnik dhe kastik i punës: Në Indinë puna me trupat e animaleve, fshirjeja e shpërmarrjeve tradicionisht bëhet nga dalitë (neprikushët). Në vendet perëndimore puna e ulët e mëvonshme, fshirjeja, mbikqyrja, shpërmarrja e zbrazët shpesh bëhet nga migranët. Punja e tyre bëhet hapësirën jetese të grupit më i privilegjuar “të pastër”.

Shembull: Studimi i sociologut Elizabeth Eynsorth në Australi tregoi se punëtorët që punojnë në transportimin e shpërmarrjeve aktivisht kanë krijuar krenarinë profesionale dhe bratërisën si mekanizëm mbrojtës kundër keqësisë shoqërore që i ndërgjegohen. ata ripërcaktojnë punën e tyre si shoqërore e “mashkullshme”.

5. Përdorimi i keqja: media dhe kultura

Kultura mediakulturore tregon një paradoks që pranë keqja dhe përdorën atë.

“Shkurtim i rrëshqet” (nga showt realiteti mbi situatat ekstreme deri në filma horor me abudim të terorave trupore) lejon vizitorin të ndjenë sigurtë duke u përcaktuar me emocione të ndalshme, duke u përcaktuar me keqësi dhe fascination.

Kultura fud-pornoje dhe kushtrimi ekstrem (ushtroimi i insekteve, hapat e rrezikshme) gjithashtu lëviz në kufijtë e keqës dhe kënaqjes, testojnë tabutet kulturore.

Përfundim: Keqja si diagnozë shoqërore

Sociologjia e keqja tregon se pranë reaksioneve që duket se janë personale dhe irazionala, ekziston një sistem koordinat shoqërore. duke studjuar çë'shtë që shoqëria e keqështojë si keqës, mund t'i kuptojmë këshilltët e thellëta, konfliktet e fshehta dhe mekanizmat për miratimin e autoritetit.

Keqja nuk është vetëm emocion, por instrument shoqëror, i cili:

Më kartografitë hapësirën shoqërore, ndajën atë në zone të pastër dhe keqës.

Miraton dyshimtës, duke transferuar distancën sociale në biologjikësi (“tërët janë qëndrueshëm keqës”).

Miraton identitetin, duke lejuar grupin të përcaktojë veten nëpërmjet negativizimit të Tjetrit.

Më kuptimin e sociologjise së keqja është e rëndësishme për luftën kundër diskriminimit, stigmatizimit dhe ekskluzionit shoqëror, sepse e lejon dekonstruktivizimin e “natyrës” së këtyre reaksioneve dhe t’i shohë ato si kodi kulturore i autoritetit dhe kontrollit. Studimi i mënyrës së cilës ne “dispersionojmë” keqësinë në shoqëri është studimi i arkitekturës së porosit shoqërore.

Постоянный адрес данной публикации: