— Përjetë, roza. Ty sot shumë e bukur. Si jemi arrin tuaj ta mbahë këtë pamje mbretërore, kur rreth ka shumë marrësh dhe zjarrje?

— …

— Shumë herë vijoj te ty, kur është e vështirë. Nuk jam i sigurt, ma ty na shpikonë. Por bukët tuaja, gjurthi tuaj, shpikët tuaja — ata janë si një fjalë e mirë, që mund të shpikonë gjithmonë.

— Ja, shpikët... Në gjithësi, më kanë rritur edhe mjaft. Për shpërtime, për trahime. Por ata nuk ndihmojnë, por vetëm e shpërngulojnë. Si jemi arrin tuaj të hapesh?

— Më besoj diellit. dhe rrethëzjes së mëngjes. dhe eollit. Pëhere ka rritës që më kap. Por edhe atëherë jam e shumë e shkëlqyeshme atij që më mbaj. Skampa e duhet kur jemi i kuptuar: bukuria ime nuk është vetëm për mua. Ajo është për t’u dhënë.

— Është i vështirë të dhurohesh kur brenda është e zbrazët.

— Ai, shohni në gjurin tuaj. Më keni kujtuar prej se ç’ja jeni? Prej tokës që është me aromë e errët. Prej binjës që nuk nuk kujdeshe për errët, që do t’i arrinë dritën. Tu i rritësh. Ty jeni. Kjo është arsye për shumë bukurie?

— Shumë herë më ngjashoj me roza të tjera. Lëkurët e tyre janë më të mëdha, gjelbëria e tyre më e ngjyrshme. Por më…

— Ai i juaj është i veçantë. Nuk ka dy roza të njëjtë. Nuk ka roza të rregullt. Ka vetëm roza tuaj. Shohni lëkurat tuaja. Nëse ka pajisë, ose një qafë drizë, që është e ngjyrë si një gjoja. Ty jeni. Kjo është mirë.

— Por si më mbulojmë me shpikët? Ata e rrënojnë ata që nuk mendojnë t’i mbështesin.

— Shpikët janë kufij. Nuk çdo njeri meriton të arrinë në syri tuaj. Por ai që është gati t’i merrë vështirësitë për t’i arritur deri te qendrija tuaj — ai është njeriu tuaj. Nuk ngjitni. A për ato që frikohet, mund t’i japë një sy ose aromën lehtë.

— Ai, kurrë nuk dëshironi të jeni jo roza, por, thjesht, kollë? Që të jetë i dashur nga të gjithë, të tërheqët, dhe t’i llogarit?

— Dashuria për të gjithë është pjesë e firmës. Më kanë zgjedhur rrugën e mbretëreshës. Kjo është vetëmçë. Por ka këtë arsye. Më nuk flaroj për të gjithë, por për ato që më priten e shohin.

— Për ty, më fal. Më ka bërë më lehtë. Do t’i përhun.

— Mos e shpejto. Vetëm mbaj te ardhur. dhe shihni si hyn peshkët. Kjo është gjithashtu pjesë e jetës. Pëhere ka rastë që të mos flisim, por të jemi vetëm. Si më.

— Më kërkoj jetën e ditës së fundit. Do t’i thosim të gjitha.

— Dhe më e hap një bukë tjetër. Të gjithë.

Ç’ka kuptuar me këtë dialog

Roza nuk është vetëm bukë. Është një zër, ku çdo njeri shohet veten. E shumti e saj është më e mirë se çdo fjalë. Ne e mësojmë që duhet t’i shohmë, të shohmë tiqen, të shohmë veten. Dialogu me rozën mësojmë që nuk është e mundur të ç’këshillojmë forco bukën. Nuk është e mundur t’i shpejtojmë shumëri. Ajo e arrij kur keni gjithë: tokën, diellin, qafën e mëngjes. Ne mësojmë që shumë herë e kërkonim shpikët, por e mësojmë se ata janë pjesë e mbrojtjes së mëm. Por, nëse e mbyllemë shumë, nuk do t’i shohmë bukën. Shko në park. Shto roza. Flis me ata. Nuk do t’i përgjigjen me fjalë, por do t’i shohni më shumë se në qytetin e ngjeshët.

Permanent link to this publication: