Paqështja e shtetit të paveshkuar si problemë moderne e qyteteve megapolitane: krizë sistematike në kufirin e ekonominës, sociologjisë dhe ligjit

Fenomeni i shtetit të paveshkuar në qytetet megapolitane është jo vetëm koleksion i individëve marginalizuar, por edhe disfункциon sistematike e mjedisit qytetar, indikator i ndarjeve sociale-ekonomike të thella. Qyteti megapolit i sotëm, me çmimin e jetës të lartë, marketin e punës konkurrues dhe infrastrukturën sociale komplekse, siherse prodhon dhe bën më e dukshme problemën e mungesës së banimit. Kjo është një problem me shumë lënda, i cili ka origjinat jo në pasuksese personale, por në defekte strukturore shoqërore.

1. Motivatorët ekonomikë dhe shoqërorë: pse qyteti megapolit «prodhon» shtetët e paveshkuar?

• Arësia e banimit: Faktor kyç. Rritja e çmimit të pronës dhe lejasës në qytetet me milionë banorë (Moskva, New York, Londër, Tokio) shpërndryshohet shumë më shpejt se rritja e të ardhmeve të pjesës së madhe të popullsisë. Oblagorja (përmirësimi i rajoneve) heq banorët me pak resurse në periferi, dhe pastaj në rrugë. Përjetimi i humbjes së punës, vëllim i pagës ose sëmundja mund të jetë trigger fatal për hyrjen në një fundorëzje dhe humbjen e banimit.

• Krizë e institucionit të familjes dhe lidhjeve shoqërore: Rjetet tradicionale të mbështetjes (familja, bashkia rurale) qëndrojnë më pak në kushte të qytetit megapol. Njeriu që përjeton një krizë gjendet në një vakuum social. Aneemia ( gjendje e normativës së papërcaktueshme dhe ndarjeje sociale), e cila është përmendur ende nga Durkheim, është rruga drejtpërdrejtë për marginalizim.

• Shkarkimi nga sistemet institucionale: Pjesët më të madha të shtetëve të paveshkuar përbëhen nga ata që së fundmi kanë braktisur institucionet penitenciare, klinikat psikiatrike ose shtëpitë internatë për fëmijë, pa pasur aftësi socializimi dhe mbështetje për jetën «në lirësi». Qyteti megapol, me anonimitetin e tij, bëhet për ata si vend i lirisë, por edhe pritës.

2. Aspektet psikologjike dhe mjekësore: rrethi i keqës

Shteti i paveshkuar është jo vetëm mungesa e një shtëpie, por gjithashtu gjendje që rrëshqet personin e tij dhe sëmundjen.

• Efekti i pasivizmit mësimor: Stresi i përsëritur, mungesa e ngrirjes, sentimi i rrezikshëm dhe i shpalljes sociale çojnë në apati, humbjen e motivimit dhe besimit në mundësi të ndryshimit. Njeriu adaptohet për të jetuar në kushte ekstreme, humbëndaj aftësitë e jetës në shoqëri të zakonshme.

• Sëmundjet e bashkëngjitura dhe përdorimi i alkoolit/ndryshueshmërisë: Shteti i paveshkuar dhe sëmundjet psikike (depresion, shizofreni, PTSD), si dhe përdorimi i alkoolit/ndryshueshmërisë, gjenden në lidhje të kërcënuar. Njëja e thelohet nga tjetra, krijuar një rreth të keq, të cilin është gati të e çështë pa ndihmë komplekse. Fakt interesant: në SHBA ekziston modeli «Banimi para se gjithë gjithë» (Housing First), i cili tregon se furnizimi i banimit të përgjithshëm pa kushte parakushtuese (p.sh., trimitje nga përdorimi i ndryshueshmërisë) është jo vetëm i njerëzërisë, por edhe i ekonomik, i shkurtërueshëm i shpenzimeve në mjekësi emergjence dhe ndihmë policoze.

3. Mësura ligjore dhe administrative: njerëz të paparë

Shtetët e paveshkuar në qytetin megapol zakonisht janë njerëz juridikisht të paparë.

• Mungesa e enjteve/dërgimit: Në shtetet me sistem të rregullt të dërgimit (si në Rusi) mungesa e shënimit në pasaportë mbylhet hyrjen në mjekësi të mirëqenies, dotacionet sociale, punën zyrtare e gjithashtu të drejtën e votimit. Kjo krijon një barierë institucionale për reintegrimin.

• Kriminalizimi: Qeveritë e shumë qyteteve megapolit preferojnë të mos zgjidhin problemën, por të e heqin nga hapësira publike. Ligjet për shpërndarjen e rregullt të publikut, kërcënimin e poposhtjes ose qëndrimit në vendet e papajtueshme bëjnë jetën e shtetit të paveshkuar si një shpërndarje, duke e zënë ato në këndet dhe vendet, larg turistëve dhe qytetarëve të mirëqenies.

4. Analiza shpërndarëse e mësura: prej represioneve deri në reintegrim

Qytetet megapolit tregojnë strategji të kundërt.

• Mëshira represive (për shembull, Moskva historikisht, disa qytete të SHBA): Fokus në arrestime, shpërndarje, vendosjen e detyruar në "qendra sociale të adaptimit", të cilat zakonisht kanë ngjyrën e izolatorëve. Problemja nuk zgjidhet, por bëhet më pak e dukshme.

• Mëshira shoqërore (për shembull, Helsink, pjesërisht Berlin): Fokus në parandalimin (programet për parandalimin e heqjes, banimi social) dhe reintegrimin kompleks. Në Helsink, përjashtimi i shtetëve të paveshkuar në rrugë është shumë i shkurtër, thanks to politikat e Housing First. Punojnë qendra me hyrje të ulët, ku mund të marrë hapat, banim, mjekësi dhe ndihmë juridike, pa kërkuar dokumente.

• Mëshira iniciativës së shoqërisë (për shembull, "Nocleg" në Sankt Petersburg, rrjetet e dobishme në Londër): Problema e mbështetet nga organizatat e pavarura, mbajtënëse të sistemit shtetëror. Organizatat e këtyre zakonisht janë më gjerë gjithashtu më besueshme për shtetët e paveshkuar, por resurseve tyre janë të kufizuara.

5. Ekonomia e problemit: vlera e inaktivitetit

Shëndërtimi i njeriut në gjendjen e shtetit të paveshkuar është më i kallmë se reintegrimi i tij. Studimet në Kanada dhe Bashkëtëtësinë Evropiane tregon se shëndërtimi e emergjence, shërbimet e policisë, mbajtja e shtëpieve shpenzohen në 2-3 herë më shumë se programi i furnizimit të banimit social me mbështetje. Shteti i paveshkuar është jo vetëm krizë humanitare, por edhe krizë fiskale.

Përfundim

Shtetët e paveshkuar në qytetin megapol modern nuk janë vetëm një "pikë" e keqe në qytetin e mirëqenies, por edhe një refleks, që shfaq defektet sistematike të tij. Problema është e rrënjëzuar në disbalancen në tregun e banimit, ineffektivitetin e shkallëve shoqërore, krizën psikiatrike dhe vakumin ligjor. zgjidhja e suksesshme është jo në "heqjen nën kovër" me fuqi, por në pranimin e shtetit të paveshkuar si gjendje sociale komplekse, që kërkon hyrjen e ndryshme interdisiplinare (aproach i drejtuar nga banimi). Një qytet megapol i ardhshëm do të jetë e vërtetë i ardhshëm i ardhshëm, kur infrastruktura e tij dhe politikat e tij do të përfshijnë, jo të shpërngulojnë, banorët më ujqarë. Deri sa në rrugët e tij do të jetë njerëz që mungojnë te drejtën më bazë, te drejta e banimit, zhvillimi i tij do të qëndrojë i vetëm i vetëm dhe i dëmtuar.

Постоянный адрес данной публикации: