Kabare: historia dhe modernitetja — nga rebelimi bohemysh deri te teatri identiteve

Hyrja: kabare si formë e rezistencës kulturore

Kabare (nga fr. cabaret — "kabak") është një fenomen unik, që që prej themelimit të tij ka qenë në kufirin mes artit elitist, shërbimi masiv i shërbimeve dhe satirës shoqëro-politike. Kjo hapësire sintetike, që bashkëngjon muzikës, dansës, poezisë, dramës, artit vizual dhe kulinarisë, gjatë historisë së saj 140-vjeçare ka qenë barometër i mjeteve shoqërore, laboratorium i eksperimenteve estetikë dhe tribunë për vokalët marginalizuar.

Thënia (1881–1914): rebelimi kundër skenës burgeoze

Rruga e lindjes së kabaretit është e lidhur me protestimet kundër teatrit komercial dhe artit akademik. Qendra e tij është Paris, ku më 18 nëntor 1881 artisti Rudolf Salis ka hapur "Le Chat Noir" në Montmartre. Kjo nuk ishte vetëm një kafene, por "kabak artistik", ku vizitorët — poetë, muzikantë, artistë — krijuan paraqitje për vetë e të tjerët. Këtu u lind formati "chansonni", sketcheve improvisuara dhe teatrit shkurter. Suksesi i "Le Chat Noir" ka prodhuar valët e kopjimit: "Moulin Rouge" (1889) me këngën e famshme kancon, "La Pâtinoire" dhe të tjera.

Shirat themelore të kabaretit të hershëm:

Atmosfera e klubit privat: Intimiteti, shkrirja e kufirit midis skenës dhe sallionit.

Ekleticiteti i programit: Në një vetëm natë mund të performonin poeti simbolist, këngëtari, magjistri dhe ballerina.

Satira ndaj burgeoisës: U drejtua me umor ndaj moralitës burgeoze dhe politikës.

Shekulli i Artë (1910–1933): midis luftërave dhe revolucioneve

Rruga e zhvillimit të verës dhe politizimit të kabaretit ka qenë në hapësirën e gjuhës gjermane, veçanërisht në Berlin dhe Zürich gjatë Republikës Weimar.

"Shumë dhe dëgjim" (Schall und Rauch, Berlin): themeluar nga Max Reinhardt në vitin 1901, u bë një kabare legendar i viteve 1920-të, ku u kërcënon militarizmi, mendja e mendshme dhe nacionalizmi. Këtu kanë performuar dramaturgët Bertolt Brecht dhe Kurt Tucholsky, artistja dadaiste Hanne Huchardt.

"Kabare Volute" (Zürich, 1916): u themelua si protestë kundër luftës. Poetët emigrantë Tristan Tzara, Hugo Ball, artistët Hans Arp dhe Marcel Janco krijuan këtu lëvizjen dada — përgjigje absurdiste, epaterage për beshtetjen e luftës së botës. Performancat e tyre (këngë sonore, lexime bashkëkohore) kanë rrëshqyrë kuptimin e artit.

"Kabare të gjatës së ndonjë" (München): një nga kabaretet politikë më të shkurtra, tekstet e tyre iujtë u bënë objektiv për nazistët që në fillim të viteve 1930-të.

Fenomeni i kabaretit Weimar: Kjo ishte "dansimi mbi vulkane" — kombinim i këqijës, hedonizmit dhe kritikës sociale të theksuara, i zbuluar në imazhin e artistes kabare Anite Biber, tekstit të Klabunda dhe K.I. Krol.

Shkëndejja dhe klandestinatja (1933–1945): arti nën ndalim

Më pasi se nazistët u arritën pushteti, kultura e kabaretit burbulluese u distrua. Shumë artistë (Kurt Weill, Marlene Dietrich) u emigruan. Në Gjermani, kabaret u bë instrument i propagandës ose u shpërngul në klandestin. Por në Parisin okupuar, disa kabare (p.sh., "Foli-Bergère") vazhduan të punojnë, ndërsa në lagjeret (Terezin) u krijuan kabare lagjeri si formë e rezistencës spiritual.

Rilindja pas luftës: nga satira deri te shfaqja

Pas luftës, kabaret u nda në disa branche:

Kabare politiko (Kabare) në Gjermani dhe Evropën e Veriut: Në Gjermaninë e Bashkuar dhe Gjermaninë e Re u rindërtuan kabaretet satirike, që kritikuan autoritetin e ri, denazifikimin, më vonë — luftën e ftohtë (münchen "Lacher und Schiessen"). Në shtetet socialiste (Polonia, Çekosllovaki) kabaret ishte ishull i kritikës parashikuese të regjimit.

Kabare si shfaqje estradale (Cabaret): në perëndim, veçanërisht nën influencën e muzikës mюзикл "Kabare" (1966, sipas librave të Christopher Isherwood), fjala u bashkëkufizua me shfaqje glamour, burlesk dhe klube të natës. Parisin "Lido" dhe "Crazy Horse" u famën me rrevu me kostume të gjigantesh dhe numra të kompliktuar.

Moderna (nga 1990-të): rishikimi i traditave dhe formave të reja

Kabare modern është jo një gjënë e vetme, por një ekosistem i praktikave të shumta:

Neoburlesk dhe njuvajv kabare: Rilindja e burleskut (burlesk revyu i Ditës së Vajzave) jo si strip-tease, por si teatrizuar, shpesh feministe ose qir-artistik, që studiojnë temën trupit, gjinisë dhe seksualitetit. Kolektivët modernë (Pussy Riot në aktet e para, "Imperialnyj russkij ballet" në Berlin) përdorin estetikën e tij për ekspresione politike.

Kabare imersiv dhe site-specific: Paraqitjet në hapësira jo tipike — fabrikat e braktisura, orangeriet, trenat. Spectatorët bëhen pjesëtarë të veprës. Sleep No More në New York është një shembull i teatrit imersiv me theksim të fuqishëm të estetikës kabare.

Kabare si studim i identitetit: Shumë artistë modernë përdorin formën e kabaretit (monologu, këngë, dansë) për të folur për tronditjen, migrimin, invaliditetin, gjëndjen mentale. Kjo është terapia dhe aktivizmi përmes performancës.

Kabare digital: Pandemia COVID-19 ka shpejtuar shfaqjen e kabaretit digital — shfaqje strimigjere që bashkëngjojnë intimacy me publikun global.

Funksionet dhe rëndësia e kabaretit sot

Skenë alternative: Platformë për artistët dhe temat që nuk i përshtaten teatrit mjenstrim ose industrisë pop.

kritik social: Më mbijetoi rolin e mirritjes satirike të shoqërisë (si në gjerman Kabare ose projektet televizive ruse si "Krivoe zerklo", që kanë rrënjë në këtë traditë).

Mjet për komunitetin: Bashkëngjon njerëzve sipas interesit (kabare qir, slame poetik në barë).

Mjet për legjitimizimin e gjenerave të ulëta: Legjitimizon dhe zhvillon formë që u konsideruan marginal: kullonadën, pantomimin, stand-up, dansin ekcentrik.

Paraqitja: format i pamërtirë

Prej "Le Chat Noir" deri te performancat digitale kabare ka treguar gjendjen e saj të veçantë. Saktësia e tij është hybriditeti, aktualiteti dhe intimacy. Kjo nuk është ekspozitë muze, por një organizëm jetës, që gjithmonë ripërbën veten, duke reaguar te kërcënimet e kohës. Në kohën e kulturës algoritmi dhe shërbimeve standartizuar, kabaret mbetet teritorium i rrezikut, ekspresimit direktil dhe kontaktit njerëzor. Kjo e kujton që arti mund të lindë në mes të shpatullave, ndërsa rridha dhe refleksionit janë dy ana e një medalje. Historia e kabaretit është historia e luftës për të qenë i ndryshëm, për të folur me rritje e që qëndruar ende si art që nuk frikësohet të jetë i panërsërit, që të flasë për atë që është më të rëndësishëm.

Постоянный адрес данной публикации: