Jugëria Evropë e Jugut është rajon ku dielli nuk thirret vetëm të thirret, por edhe të përcakton gjithçka: rregullin e jetës, ngjyrën e kullave, temperaturën e fjalës. Kultura këtu nuk është në muze, por në rrugë. Simbolët e saj janë të thjeshtë, por të thella — druri i luleve, piazza, deti, këngë. Çdo njëri prej tyre flet për mënyrën se si njerëzit kanë mësuar të jetojnë në harmoni me gjermaninë dhe kohën.

Lule — druri i botës dhe qëndrueshmërisë

Druri i luleve nuk është vetëm bimë. Ai është simbol i Jugërisë Evropës. Ai rritet me pak, jeton shekujt e shumtë dhe prodhon ulje, të cilën përdorim në ushqim dhe rituale. Ne Greqi, luleve është lidhur me Afroditen. Ne Itali — me botën dhe mëdheni. Lulet e tij argjentore shihen në shkëmbinj, dhe rrjedhat e tyre mbihen me dorë, si që kanë bërë mijëra vjet më parë. Lule është simbol i kësaj që është i mirë thotë kohë.

Piazza — vendi i takimit dhe vëzhgimit

Piazza është vetëm një piazza. Ai është një skenë, ku zhvillohet jetëja. Ne Itali, Spanjë, Greqi, njerëzit e dalin në piazza jo për t'kupur peshë, por për t'iu shikuar. Këtu fletën për kafë, diskutonin me lajme, flirtojnë, diskutonin. Piazza është simbol i bashkësisë. Ai nuk mbylhet në natë. Ai fryh. Kjo është fuqia e tij.

Gitara dhe fadu — muzika që nuk kërkon fjalë

Muzika e Jugërisë Evropës nuk kërkon përkthim. Gitara spanjolle, fadu portugeze, kanzonette italiane — këto nuk janë gjenera, por gjendje. Ata fletën për dashurinë, tregtën, detin. Gitara është instrument që mund të mbihet me veten në bregdet. Fadu është këngë që këndohet me fërkim, kur qyteti i shkëlqej. Muzika këtu është mënyra për të mbajtur gjermaninë, pa të shkonë me vesh.

Deti — kufir dhe pamundësi

Deti në Jugërinë Evropës është vetëm ujë. Ai është horizonti. Ai ishte rruga për tregtarët, mbrojtja për imperitët, kënaqja për poetët. Bregdeti i Italisë, Greqisë, Spanjës është vetëm bregdet, por jetë. Deti ushqen, inspiron, frikëson. Ai është simbol i lirisë dhe gjithëkohëshëm thirrje për këtë që gjithçka ka kufir. Deti këtu gjithmonë është në kamera.

Keramika dhe mozaika — fjalë në ngjyrë

Jugëria Evropë e Jugut flet me ngjyrë. Pлитkët keramike në Portugali, mozaika në Itali, gëlqerat e mbajtura me rëndësi në Spanjë — këto nuk janë dekor. Ata janë gjuhë. Gjysmët e kuqit dhe gjelbirit, gjysmët e verdhët dhe të bardhët — çdo ngjyrë ka kuptim. Keramika flet për beteja, shenjtorë, prodhimin. Ai nuk është vetëm që përdoret për të mirëqeni kullave, por gjithashtu për të mbrojtur ato nga dielli. Kjo është arte që shërben.

Kuzhina — ritualli, jo vetëm ushqim

Ushqimi në Jugërinë Evropës është vetëm për t'iu qëndruar. Ai është kohë që përdoret me familjen. Pasta, lulet, ryba, vini — këto nuk janë vetëm komponentë, por pjesë e identitetit. Oberti mund të zgjatë orët. Në mes të masës fleten për politikën, gjermaninë, jetën. Kuzhina këtu është simbol i shpërndarjes dhe mëdhenisë së momentit.

Të gjitha e shënjestra — strategji e jetës

Në mesëdëgjetët rrugët e Jugërisë Evropës shihen bosh. Kjo nuk është lazëri, por mëdheni. Shënjestrat, shadritat, rrugët e thella – këto gjithçka janë krijuar për t'iu mbrojtur nga dielli. Të gjitha e shënjestra këtu nuk janë hapësirë e përsëritur, por element arkitektonik. Ai jep mundësi për t'iu vazhduar ditën, pa t'iu shkonë me vesh. Ai është simbol i rezistencës racional.

Pinyata dhe karnivali — riu mbi frikën

Karnivalët në Spanjë, Itali dhe Greqi nuk janë vetëm shërbim. Ai është mënyrë për t'iu shpërngulur peshën e jetës së përditshme. Pinyata, maskat, fajerwerket – këto janë simbolë që jetja nuk është aq e rëndësishme si që duket. Riu këtu është armë. Ai ndihmon për t'iu mbajtur gjermaninë, shpenzimin, politikën. Karnivali thotë: gjithçka kalon.

Simbolët e Jugërisë Evropës nuk janë në sipërfaqe. ata jetojnë në xhabita, gjestet, mënyrën e pritjes. ata mësojnë që nuk ka shpejtësi, por që kuptimi nuk është në shpejtësi.

Permanent link to this publication: