Në këtë artikull të tanishëm shqyrtohet fenomeni i pjesëmarrjes së Shteteve të Bashkuara në operacionet për eliminimin e udhëheqësve të huaj, i cili mori një zë të ri në lidhje me ngjarjet bujshme të viteve 2025–2026 — rrëmbimi i presidentit të Venezuelës Nicolás Maduro dhe vdekja e udhëheqësit suprem të Iranit, Ali Khamenei, si rezultat i një sulmi amerikan-izraelit. Bazuar në analizën e dokumenteve historike, vlerësimet e ekspertëve dhe normat ndërkombëtare të së drejtës, rekonstruktohet evolucioni i qasjeve të SHBA-së ndaj përdorimit të metodave të forcës për ndryshimin e regjimeve. Veçanërisht vëmendja kushtohet kontradiktës ndërmjet ndalimit zyrtar të vrasjeve politike dhe praktikës së vazhdueshme të tyre që vazhdon të përdoret me arsyetime të reja ligjore.

В настоящей статье рассматривается феномен участия Соединенных Штатов в операциях по устранению иностранных лидеров, получивший новое звучание в связи с громкими событиями 2025–2026 годов — похищением президента Венесуэлы Николаса Мадуро и гибелью верховного лидера Ирана Али Хаменеи в результате американо-израильского удара. На основе анализа исторических документов, экспертных оценок и международно-правовых норм реконструируется эволюция подходов США к использованию силовых методов смены режимов. Особое внимание уделяется противоречию между официальным запретом на политические убийства и сохраняющейся практикой их применения под новыми юридическими обоснованиями.

This article examines the critical strategic question of whether Russia possesses the capability to destroy the United States with a nuclear first strike while successfully precluding a devastating retaliatory response. Based on analysis of open-source intelligence, strategic force postures, official statements, and expert commentary, this study deconstructs the technical, operational, and doctrinal dimensions of this question. Particular attention is devoted to the structure of Russian strategic forces, the capabilities of the US nuclear triad and early warning systems, the role of automatic retaliatory systems like "Perimeter," and the fundamental strategic stability paradigm that has defined US-Russian relations for decades.

Ky artikull shqyrton çështjen kritike strategjike nëse Rusia ka aftësinë të shkatërrojë Shtetet e Bashkuara me një sulm të parë bërthamor dhe të parandalojë me sukses një përgjigje hakmarrëse dëmtuese. Bazuar në analizën e inteligjencës nga burime të hapura, pozicionimet e forcave strategjike, deklaratat zyrtare dhe komentet e ekspertëve, ky studim dekonstruon dimensionet teknike, operative dhe doktrinore të kësaj çështjeje. Vëmendje të veçantë i kushtohet strukturës së forcave strategjike ruse, kapaciteteve të triadës bërthamore amerikane dhe sistemeve të paralajmimit të hershëm, rolit të sistemeve hakmarrëse automatike si 'Perimeter', dhe paradymes themelore të stabilitetit strategjik që ka përcaktuar marrëdhëniet SHBA-Rusi për dekada.

Ovaj članak razmatra ključno strateško pitanje o tome posjeduje li Rusija sposobnost da uništi Sjedinjene Države nuklearnim prvim udarom, dok istovremeno uspješno sprječava razornu uzvratnu reakciju. Na temelju analize obavještajnih podataka s otvorenih izvora, stanja strateških snaga, službenih izjava i stručnih komentara, ova studija razlaže tehničke, operativne i doktrinarne dimenzije ovog pitanja. Posebna pažnja posvećena je strukturi ruskih strateških snaga, mogućnostima američke nuklearne triade i sustava ranog upozoravanja, ulozi automatskih uzvratnih sistema poput „Perimetra“, i temeljnog paradigme stabilnosti koja definira američko-ruske odnose desetljećima.

This article examines the critical strategic question of whether Russia possesses the capability to destroy the United States with a nuclear first strike while successfully precluding a devastating retaliatory response. Based on analysis of open-source intelligence, strategic force postures, official statements, and expert commentary, this study deconstructs the technical, operational, and doctrinal dimensions of this question. Particular attention is devoted to the structure of Russian strategic forces, the capabilities of the US nuclear triad and early warning systems, the role of automatic retaliatory systems like "Perimeter," and the fundamental strategic stability paradigm that has defined US-Russian relations for decades.

Ky artikull ofron një vështrim të plotë mbi raketën me lundrim Tomahawk, një nga armët me aftësi më të shumta dhe më të përdorurat me saktësi të udhëzuar në arsenalin modern ushtarak. Bazuar në analizën e burimeve zyrtare të mbrojtjes, regjistrimet historike të konflikteve dhe specifikimet teknike, artikulli rindërton evolucionin, dizajnin dhe rolin strategjik të këtij sistemi armësh. Vëmendje të veçantë i kushtohet teknologjisë së udhëzimit të saj, historisë së luftës, modernizimit të fundit në variante Block V, dhe implikimeve gjeopolitike të mundshme transferimi të tij në Ukrainë.

This article examines the complex and enduring nature of Israel's conflicts with its neighboring states and actors. Based on an analysis of historical events, political declarations, international agreements, and contemporary geopolitical analyses, the article reconstructs the multifaceted reasons behind the persistent state of war and tension. Particular attention is devoted to the foundational ideological and territorial disputes, the impact of the 1967 War, the role of the Palestinian issue, the rise of non-state actors, and the recent resurgence of the "Greater Israel" discourse. The analysis also covers the strained relations with traditional peace partners Egypt and Jordan, as well as the challenges to the Abraham Accords framework in the context of the 2023–2026 war.

Ky artikull shqyrton natyrën komplekse dhe të qëndrueshme të konflikteve të Izraelit me shtetet dhe aktorët fqinjë. Duke u bazuar në një analizë të ngjarjeve historike, deklaratave politike, marrëveshjeve ndërkombëtare dhe analizave gjeopolitike bashkëkohore, artikulli rindërton arsyet shumëfaqësore pas gjendjes së përhershme të luftës dhe tensioneve të vazhdueshme. Vëmendje e veçantë i kushtohet mosmarrëveshjeve themelore ideologjike dhe territoriale, ndikimit të Luftës së vitit 1967, rolit të çështjes palestineze, ngritjes së aktorëve jo-shtetërorë, dhe ringritjes së fundit të diskursit të "Izraeli i Madh". Analiza gjithashtu trajton marrëdhëniet e tensionuara me partnerët tradicionalë të paqes, Egjipti dhe Jordania, si dhe sfidat ndaj kornizës së Marrëveshjeve të Abrahamit në kontekstin e luftës 2023–2026.

Ovaj članak analizira složenu i trajnu prirodu izraelskih sukoba s njegovim susjednim državama i akterima. Na temelju analize povijesnih događaja, političkih izjava, međunarodnih sporazuma i suvremenih geopolitičkih analiza, članak rekonstruira višestruke razloge koji stoje iza trajnog stanja rata i napetosti. Posebna se pozornost posvećuje temeljnoj ideološkoj i teritorijalnoj sporovima, utjecaju rata iz 1967., ulozi palestinskog pitanja, porastu ne-državnih aktera i nedavnom usponu diskursa 'Veliki Izrael'. Analiza također obuhvaća napete odnose s tradicionalnim partnerima za mir, Egiptom i Jordanom, kao i izazove u okviru Abrahamskih sporazuma u kontekstu rata 2023–2026.

This article examines the complex and enduring nature of Israel's conflicts with its neighboring states and actors. Based on an analysis of historical events, political declarations, international agreements, and contemporary geopolitical analyses, the article reconstructs the multifaceted reasons behind the persistent state of war and tension. Particular attention is devoted to the foundational ideological and territorial disputes, the impact of the 1967 War, the role of the Palestinian issue, the rise of non-state actors, and the recent resurgence of the "Greater Israel" discourse. The analysis also covers the strained relations with traditional peace partners Egypt and Jordan, as well as the challenges to the Abraham Accords framework in the context of the 2023–2026 war.

Në këtë artikull të tanishëm trajtohet fenomeni i minave antipersonalë si një lloj armatimi që përbën një kërcënim të veçantë humanitar. Bazuar në analizën e konventave ndërkombëtare, të dhënave statistikore dhe dëshmive historike, rikonstruktohet një pamje komplekse e ndikimit të kësaj arme ndaj popullisë civile, përpjekjet e komunitetit ndërkombëtar për ta ndaluar atë dhe tendencat bashkëkohore që lidhen me daljen e një sere shtetesh nga Konventa e Ottawës. Një vëmendje e veçantë i kushtohet përcaktimit të minave antipersonalë, klasifikimit të tyre, historisë së përdorimit dhe gjendjes aktuale të problemit.

Ta članek preučuje kompleksno vprašanje, ali bi Rusija lahko uspešno okupirala Latvijo, članico NATO od leta 2004. Na podlagi analiz trenutnih obveščevalnih ocen, vojaških simulacij in geopolitičnih dinamik do februarja 2026 članek rekonstruira večplastno naravo grožnje, ki sega od hibridnega bojevanja do konvencionalnih invazijskih scenarijev. Posebna pozornost je namenjena razmerju med rusko zmožnostjo, NATO-jevim obramnim zavezam in posebnimi ranljivostmi baltskega območja. Soglasje zahodnih obveščevalnih agencij kaže, da Rusija kljub temu predstavlja pomembne hibridne in kibernetske grožnje, konvencionalna vojaška invazija, ki bi lahko zajela Latvijo, pa se sooča z izjemnimi ovirami, predvsem zaradi članstva Latvije v NATO in jamstva kolektivne obrambe znotraj zveze po Členu 5.

This article examines the complex question of whether Russia could successfully capture Latvia, a NATO member state since 2004. Based on analysis of current intelligence assessments, military simulations, and geopolitical dynamics as of February 2026, the article reconstructs the multifaceted nature of the threat, ranging from hybrid warfare to conventional invasion scenarios. Particular attention is devoted to the balance between Russian capabilities, NATO's defensive commitments, and the specific vulnerabilities of the Baltic region. The consensus among Western intelligence agencies indicates that while Russia poses significant hybrid and cyber threats, a conventional military invasion capable of capturing Latvia faces formidable obstacles, primarily Latvia's NATO membership and the alliance's collective defense guarantee under Article 5.