Umjetnici Pariskog škola sa beloruskim porekлом: trijumf i tragedija «čarobanih doseljenika»

Uvod: Pariz kao nova domovina

Pariski škola (École de Paris) — neformalna zajednica umjetnika-imigranata, koji su radili u glavnom gradu Francuske u prvoj polovini XX veka, — neizostavljiva je bez snažnog «slavjanskog tragova». Među njima, iz teritorija današnje Belorusije (takođe u sastavu Ruske imperije, a nakon 1921. godine — Zapadne Belorusije u sastavu Poljske), činili su jednu od najjačih i najtragičnijih grupe. Ovi umjetnici, često židovskog porekla, su prošli put iz malih «štetlova» do središta svetskog umetnosti, donoseći sa sobom posebnu emocionalnu intenzitetu, sintezu narodne tradicije i avantgardnih istraživanja. njihove sudbine su postale simbol kreativne slobode i istorijskih katastrofa epohe.

1. Istoriski kontekst: put iz «črnezone osedlosti»

Na rubu veka za mladog talentovanog Žida iz Vitebska, Minska ili Grodna postojale su samo dve staze ka profesionalnoj karijeri: Sankt Petersburg (sa teškim kvotama) ili izvan granica. Pariz, simbol slobode i Mecca savremene umetnosti, je postao magnes. Umjetnici su odlazili, spašavajući se od siromaštva, progona i religijskih ograničenja, uvezavši u kovčeg sjećanje o javnom folkloru, ljudskoj estetici i mističnom hasidskom svetonazору. Ovo nasleđje, propušteno kroz filtre postimpresionizma, kubizma i ekspresionizma, je dalo jedinstvenu smjesu, koja je odredila njihov stil.

2. Ključne ličnosti i njihov doprinos

1. Mark Šagal (1887-1985) — vitebski mistik.
Neposredno najpoznatiji predstavnik. Rodjen u Vitebsku, došao u Pariz 1911. godine. Ne pridruživši se ni jednom pravcu, je stvorio sopstveni prepoznatljiv poetično-simbolični svet, u kojem lete zaljubljeni, skupci na krovovima, i u kojem se provincijski Vitebsk spaja sa pariskim vidovima. Šagal je postao mостовnik između istočnoevropske židovske kulture i evropskog modernizma. njegove dela nisu samo sjećanja, već mitologizacija izgubljenog sveta. Nakon rata je postao svetski poznat, njegovi vitraži i freske ukrašavaju katedrale i operne teatre diljem sveta.

2. Haim Sutjin (1893-1943) — «prokleti» ekspresionist.
Rodjen u Smilovičima pod Minskom u siromašnoj obitelji. U Parizu od 1913. godine, prijateljstvovala sa Modiljani. Sutjin je glavni «ekspresionist» Pariskog škola. njegova moćna, bolezneno-čuvena slikarstvo, sa bujom deformisanih oblika i žestokih boja («Goveda kupaća», portreti), je posvećeno temama patnje, smrti i tijela. On je radikalizovao slikarsku teksturu, dovodeći je do fiziološke intenziteta. njegova dramatična život (glod, bolesti, skitavanje) i smrt od peritonita u okupiranom Parizu, u kojem nije uspio evakuirati, su završili obraz «tragičnog genija».

3. Osip Cadkin (1890-1967) — kipar-kubista.
Rodjen u Smolensku (po drugim podacima, u Vitebskoj pokrajini), učio u Vitebsku. U Parizu od 1909. godine. Cadkin je postao jedan od vodećih kipara kubističkog pravca. njegove dela («Muzičari», «Žena sa vjetrovom»), karakterišu se geometrizacijom i raskidanjem oblika, stvaranjem «negativnog» prostora unutar kipa. Nakon Prve svetske vojne, u kojoj je bio dobrovoljac-sanitarian, njegov stil je evoluirao ka većoj ekspresiji i monumentalnosti. najpoznatija dela — antivojni spomenik «Rušeni grad» u Rotterdamu (1953), koji prikazuje kričuću liku sa izvučenim srcem.

4. Mihail Kikojin (1892-1968) i Pinhus Kremn (1890-1981) — «vitebski školski prijatelji».
Oba su rođena u selima pod Vitebskom (Žlobin, Žaludok), učili zajedno sa Šagalom u školi Judela Pena. U Parizu su oboji prošli put od postimpreionizma ka jasnoj, svjetloj fuvistскоj tehnici. Kikojin je poznat po svom narativnom, interijerima i pejzažima Provence, napunjenim svetom i energičnim mazkom. Kremn, majstor portreta i nju, takođe je stvarao lirske scene pariskog života. njihovo delo je primjer uspešne integracije u francusku umetničku tradiciju sa očuvanjem posebne «slavjanske» emocionalne toplote.

Interesantan fakt: Škola risanja i slikarstva Judela Pena u Vitebsku, koju su posjećivali Šagal, Kikojin, Kremn, a takođe i Lisicki i Maljevič (koji je tamo predavao), je postala jedinstveni «inkubator» talenata za Parisku školu i ruski avangard. Pen, iako je ostao u SSSR (bio je ubijen 1937), je bio njihov prvi učitelj, koji im je dao profesionalne osnove.

3. Opšte karakteristike i jedinstveni doprinos

Umetnici beloruskog porekla su u Parisku školu uveli niz određujućih kvaliteta:

Ekspresionistička napetost: čak i u okviru figurativne slikarstva njihova dela su se odlikovala povećanom emocionalnošću, deformacijom oblika radi izražaja, dramatičnim koloretom.

Nostalgički lirizam i mitologizacija prošlosti: posebno kod Šagala i delimično kod Kikoina. njihovo umetnost je postala elegija po izumrlemom svetu istočnoevropskog židovstva.

Intenzitet slikarske materije: pastozan, čuveni mazak, rad sa gustom, skoro kiparskom teksturom boje (posebno kod Sutina i Cadkina u kiparstvu).

Marginalnost kao kreativna pozicija: budući da su bili «stranci» i u rodnim selima, i u novoj sredini, su razvili oštri, često kritičan pogled na svet, što je potkopiralo njihovu kreativnu individualnost.

4. Tragedija rata i nasleđe

Druga svetska vojna i Holokost su postale katastrofalne oznake za mnoge. Sutjin je skrivao, umro od bolesti. Osip Ljubič (1896-1990), rodom iz Grodna, prošao je logore, ali je preživio. njihova zajednička domovina — selja Belorusije — su uništili nacisti zajedno sa većinom židovskog stanovništva. Tako je umetnost ovih majstora dobila značenje spomenika i svjedočanstva kulture, koja je izbrisana sa lica zemlje.

Završetak: Između Vitebska i Montparnasa

Umetnici Pariskog škola sa beloruskim porekлом su izveli, možda, najizazovaniji kulturalni prekid: od zatvorenog sveta «črnezone osedlosti» do avangarda svjetske glave umetnosti. Oni nisu potpuno asimilirani, ali nisu ostali u ghetu nостalgičke. Umesto toga su transformisali svog jedinstvenog iskustva u univerzalni umetnički jezik, bogatijeg evropskog modernizma.

njihove sudbine su istorija prevladavanja, kreativne volje i nevjerojatne životne snage. Oni su dokazali da je provincialno poreklo nije prepreka za svjetsko priznanje, a kulturalna sjećanja, čak i najtraumatičnija, mogu postati izvor najjačeg umetnosti. Danas njihova dela ukrašavaju najbolje muzeje sveta, predstavljajući ne samo estetske objekte, već i živi dokumenti epohe, koji su ujedili radost stvaralaštva i tužnost istorijskih gubitaka.

Постоянный адрес данной публикации: