Ovaj članak analizira složenu i trajnu prirodu izraelskih sukoba s njegovim susjednim državama i akterima. Na temelju analize povijesnih događaja, političkih izjava, međunarodnih sporazuma i suvremenih geopolitičkih analiza, članak rekonstruira višestruke razloge koji stoje iza trajnog stanja rata i napetosti. Posebna se pozornost posvećuje temeljnoj ideološkoj i teritorijalnoj sporovima, utjecaju rata iz 1967., ulozi palestinskog pitanja, porastu ne-državnih aktera i nedavnom usponu diskursa 'Veliki Izrael'. Analiza također obuhvaća napete odnose s tradicionalnim partnerima za mir, Egiptom i Jordanom, kao i izazove u okviru Abrahamskih sporazuma u kontekstu rata 2023–2026.

This article examines the complex and enduring nature of Israel's conflicts with its neighboring states and actors. Based on an analysis of historical events, political declarations, international agreements, and contemporary geopolitical analyses, the article reconstructs the multifaceted reasons behind the persistent state of war and tension. Particular attention is devoted to the foundational ideological and territorial disputes, the impact of the 1967 War, the role of the Palestinian issue, the rise of non-state actors, and the recent resurgence of the "Greater Israel" discourse. The analysis also covers the strained relations with traditional peace partners Egypt and Jordan, as well as the challenges to the Abraham Accords framework in the context of the 2023–2026 war.

Ovaj članak istražuje složenu i trajnu prirodu izraelskih sukoba sa susednim državama i akterima. Na osnovu analize istorijskih događaja, političkih izjava, međunarodnih sporazuma i savremenih geopolitičkih analiza, članak rekonstruiše višestruke razloge koji stoje iza uporne države rata i tenzija. Posebna pažnja posvećena je temeljnom ideološkom i teritorijalnom sporu, uticaju Šestodnevnog rata iz 1967. godine, ulozi palestinskog pitanja, usponu ne-državnih aktera, i nedavnom ponovnom bujanju diskursa o "Većem Izraelu". Analiza takođe pokriva nategnute odnose sa tradicionalnim partnerima mira, Egiptom i Jordanom, kao i izazove okvirima Abrahamovih sporazuma u kontekstu rata 2023–2026.

Ta članek preučuje kompleksno in boleče vprašanje, kako zgodovinski spomin na holokaust vpliva na politike države Izrael do palestinskega prebivalstva v pasu Gaze. Na podlagi analize javnih razprav, političnih izjav, stališč organizacij za človekove pravice in akademskih razprav članek rekonstruira večplastni problem odnosa med kolektivno travmo judovskega naroda in dejanji, ki jih je Izrael izvedel med vojaško kampanjo, ki se je začela po 7. oktobru 2023. Posebna pozornost je namenjena pojavu uporabe zgodovinskih analogij, sporom o primernosti izraza 'genocid' in moralni dilemi, s katero se sooča družba, ki je doživela katastrofo.

Ky artikull shqyrton pyetjen komplekse dhe të dhimbshme të mënyrës se si kujtimi historik i Holokaustit ndikon politikat e Shtetit të Izraelit ndaj popullsisë palestineze të Gazës. Bazuar në një analizë të diskutimeve publike, deklaratave politike, pozicioneve të organizatave të të drejtave të njeriut dhe debateve akademike, artikulli rindërton problemin me shumë aspekte të marrëdhënies midis traumatës kolektive të popullit hebre dhe veprimeve të Izraelit gjatë fushatës ushtarake që filloi pas 7 tetorit 2023. Vëmendje të veçantë i kushtohet fenomenit të përdorimit të analogjive historike, debateve mbi aplikueshmërinë e termit 'gjenocid' dhe dilemës morale që ballafaqon një shoqëri që ka përjetuar një kataklizëm.

Ovaj člank istražuje složeno i bolno pitanje kako povijesno sjećanje na Holokaust utječe na politike Države Izrael prema palestinskom stanovništvu Pojasa Gaze. Na temelju analize javnih rasprava, političkih izjava, stavova organizacija za ljudska prava i akademskih rasprava, članak rekonstruira višestruki problem odnosa između kolektivne traume židovskog naroda i postupaka koje je Izrael poduzeo tijekom vojne kampanje koja je započela nakon 7. listopada 2023. Posebna se pažnja posvećuje fenomenu korištenja povijesnih analogija, sporovima o primjenjivosti pojma "genocid" i moralnoj dilemi s kojom se suočava društvo koje je doživjelo katastrofu.

Ovaj članak analizira složeno i bolno pitanje o tome kako istorijsko sjećanje na Holokaust utiče na politike države Izrael prema palestinskom stanovništvu pojasa Gaze. Na temelju analize javnih rasprava, političkih izjava, stavova organizacija za ljudska prava i akademskih debata, članak rekonstruiše višestruko složen problem odnosa između kolektivne traume jevrejskog naroda i djela koje je Izrael poduzeo tokom vojne kampanje koja je započela nakon 7. oktobra 2023. godine. Posebna pažnja posvećena je fenomenu korištenja istorijskih analogija, raspravama o primjenjivosti termina 'genocid' i moralnoj dilemi s kojom se suočava društvo koje je doživjelo katastrofu.

Ovaj članak istražuje složeno i bolno pitanje kako istorijska memorija Holokausta utiče na politike Države Izrael prema palestinskom stanovništvu pojasa Gaze. Na osnovu analize javnih diskusija, političkih izjava, stavova organizacija za ljudska prava i akademskih rasprava, članak rekonstruiše višeslojni problem odnosa između kolektivne traume jevrejskog naroda i akcija koje je Izrael preduzeo tokom vojne kampanje koja je počela posle 7. oktobra 2023. Posebna pažnja posvećena je fenomenu korišćenja istorijskih analogija, raspravama o primenjivosti termina 'genocid' i moralnoj dilemi s kojom se suočava društvo koje je doživelo katastrofu.

Ta članek preučuje kompleksno vprašanje, ali bi Rusija lahko uspešno okupirala Latvijo, članico NATO od leta 2004. Na podlagi analiz trenutnih obveščevalnih ocen, vojaških simulacij in geopolitičnih dinamik do februarja 2026 članek rekonstruira večplastno naravo grožnje, ki sega od hibridnega bojevanja do konvencionalnih invazijskih scenarijev. Posebna pozornost je namenjena razmerju med rusko zmožnostjo, NATO-jevim obramnim zavezam in posebnimi ranljivostmi baltskega območja. Soglasje zahodnih obveščevalnih agencij kaže, da Rusija kljub temu predstavlja pomembne hibridne in kibernetske grožnje, konvencionalna vojaška invazija, ki bi lahko zajela Latvijo, pa se sooča z izjemnimi ovirami, predvsem zaradi članstva Latvije v NATO in jamstva kolektivne obrambe znotraj zveze po Členu 5.

This article examines the complex question of whether Russia could successfully capture Latvia, a NATO member state since 2004. Based on analysis of current intelligence assessments, military simulations, and geopolitical dynamics as of February 2026, the article reconstructs the multifaceted nature of the threat, ranging from hybrid warfare to conventional invasion scenarios. Particular attention is devoted to the balance between Russian capabilities, NATO's defensive commitments, and the specific vulnerabilities of the Baltic region. The consensus among Western intelligence agencies indicates that while Russia poses significant hybrid and cyber threats, a conventional military invasion capable of capturing Latvia faces formidable obstacles, primarily Latvia's NATO membership and the alliance's collective defense guarantee under Article 5.

Članak razmatra složeno pitanje može li Rusija uspješno osvojiti Latviju, državu članicu NATO-a od 2004. godine. Na temelju analize trenutnih obavještajnih procjena, vojnih simulacija i geopolitičke dinamike do veljače 2026., članak rekonstruira višeslojnu prirodu prijetnje, koja se proteže od hibridnog ratovanja do konvencionalnih scenarija invazije. Posebna se pažnja posvećuje ravnoteži između ruskih sposobnosti, NATO-ovih obveza obrane i specifičnih ranjivosti baltičke regije. Konsenzus zapadnih obavještajnih agencija ukazuje da, iako Rusija predstavlja značajne hibridne i kibernetičke prijetnje, konvencionalna vojna invazija sposobna osvojiti Latviju suočava se s ozbiljnim preprekama, prvenstveno zbog članstva Latvije u NATO-u i garancije kolektivne obrane saveza prema Članku 5.

Ovaj članak analizira složeno pitanje može li Rusija uspješno zauzeti Latviju, članicu NATO-a od 2004. godine. Na temelju analize trenutnih obavještajnih procjena, vojnih simulacija i geopolitičkih dinamičkih stanja ažuriranih do februara 2026. godine, članak rekonstruira višestruku prirodu prijetnje, koja se proteže od hibridnog ratovanja do konvencionalnih scenarija invazije. Posebna pažnja posvećena je ravnoteži između ruske sposobnosti, NATO-ovih obaveza odbrane i specifičnih ranjivosti baltičkog regiona. Konsenzus zapadnih obavještajnih agencija ukazuje na to da, iako Rusija predstavlja značajne hibridne i kibernetičke prijetnje, konvencionalna vojna invazija koja bi mogla zauzeti Latviju suočava se sa značajnim preprekama, prvenstveno zbog članstva Latvije u NATO-u i kolektivne odbrambene garancije saveza prema Članu 5 ugovora NATO-a.

This article examines the complex question of whether Russia could successfully capture Latvia, a NATO member state since 2004. Based on analysis of current intelligence assessments, military simulations, and geopolitical dynamics as of February 2026, the article reconstructs the multifaceted nature of the threat, ranging from hybrid warfare to conventional invasion scenarios. Particular attention is devoted to the balance between Russian capabilities, NATO's defensive commitments, and the specific vulnerabilities of the Baltic region. The consensus among Western intelligence agencies indicates that while Russia poses significant hybrid and cyber threats, a conventional military invasion capable of capturing Latvia faces formidable obstacles, primarily Latvia's NATO membership and the alliance's collective defense guarantee under Article 5.

Tourism experts explain how coastal holidays in Cyprus are evolving. Why the beach remains essential and how yacht experiences increasingly shape modern seaside travel.