Verë 2026. Shqipëria e Veriut. 48 kombetarë. 104 ndeshje. Miliona shikues në stadione dhe miliarda në ekran. Kampionati Botëror i Futbollit është jo vetëm turnir. Është masina e kohës, që e bën të rriturit të jenë mëtështerë, dhe fëmijët të besojnë në mirëfitorë. Dëshira. Gjithëkët kanë ato të tyre. Në disa — të shihen jetërisht Messi, në disa — të hyjnë në fushë, në tretë — vetëm të përbysin fëmijën pas shpirtit të fundit. Kampionati Botëror 2026 është kalajdeshtë e dëshirave, ku kanë qenë bashkë gjeneratat.

Dëshirat e fëmijëve të viteve '90 që u bënë atë

Ai që tani është 35-40 vjeç, kujton futbollin para kohës së pengimeve të përhershme dhe VAR. Ai kujton se ngriti Kampionatin Botëror 1998 në kampin e fëmijëve. Se mbante për Brazilinë me Ronaldo. Se i ktheu fotografiet e Zidane në tetrat. Tani ka fëmijë, ipotekë dhe punë me 9 deri në 18. Por kur fillon Kampionati Botëror, ai rikthehet në atë fëmijë me bluze të shumëvjeçare.

Dëshira e tij është e thjeshtë: t'i tregojë fëmijën ose fëmijën se ai kujton. T'i shpjegojë se çfarë është ofsaydi dhe se penaltit është llojere. T'i vendosë së bashku me veten në kane, t'i përzgjidhë gjazë në këmbë me logotipin e Kampionatit Botëror, t'i shikojnë ndeshje pas ndeshje. Dhe nëse e shkon, t'i kthejë në turnir. T'i marrë bileta për dy ndeshje, edhe pse duhet të rregullojë gjysmën e vitit. Sëbashku me se është vetëm futboll. Është shërbim i stadionit.

Për shumë të rritur, Kampionati Botëror 2026 është fundi i fundit për të shihur zjarret e tij të fëmijërisë. Është ai? Messi? apo Ronaldu? apo ka qenë kjo e fundit? Kjo nostalgi gjëron që çdo shpikje e topit është ngjarje e jetës.

Dëshirat e fëmijëve dhe fëmijave që luajnë topin në park

Për fëmijën që po mëson të shënjtojë, Kampionati Botëror është një portë magjike. Ai shikon në televizor si Kiljan Mbappé i rrëshqet tre, dhe mendon: «Më gjithashtu mund t'iu bëj këtë». Ai i kthen stickerë me lojtarët në album, kërkon prindërit t'i blenden këmbëzë si ato të Vinisius, dhe i rrit gjethe në asfalt. Dëshira e tij është e thjeshtë dhe e naivë: të hyjë në stadion. Të shihë jetërisht si lojtarët e lëvizin, si hapen, si bëjnë. Ose të shënjtojë një gol në shembull, ripërsëriturin e festës së Holannit.

Por ka edhe fëmijë të tjerë. Ato që nuk shihen televizorin, por luajnë vetë. Ato janë regjistruar në sektorin e futbollit, rrisin në 7 arën, kanë kolla kolonat, në rrykëzët e tyre është formë e mëngjes. Për ata Kampionati Botëror është më shumë se një shërbim. Është mësim. Ato shihen si profesionistët e lëvizin, si hapen, si bëjnë. Dhe dëshirojnë ndonjëherë të hyjnë në atë stadion. Në vend që të jenë shikues. Si lojtar. Dhe gjë që ato kanë 10 vjet, dhe deri në Kampionatin Botëror ka ende 10 vjet, kjo nuk ka rëndësi. Dëshira jeton.

Dëshirat e atyre që kurrë nuk kanë qenë në stadion

Për milionë njerëz në vendet e tretë botës, në qytete të vogla e fshatra, futboll është vetëm dritar në botë. Në ato vendbanime nuk ka para për bileta, nuk ka mundësi të dalen nga fshati. Por ka një televizor me ngjyrë të zbrazët që çdo katër vjet e kap signalin. Ato dalin me gjithë rrugën tek vetëm dytështinen me generatorin dhe shihen ndeshjet, me ajër të zërtë. Dëshira e tyre është që kombëtarja e tyre të hyjë në Kampionatin Botëror. Nëse fiton, nuk ka rëndësi, por vetëm që të luajë. Sëbashku me se do t'i shihin flamën e tyre në tribullinë. Por kjo do t'ë gjithëkëtë. Sëbashku me se do t'i shihen fëmijët e tyre me flamën e tyre.

Në vitin 2026, për herë të parë do të luajnë Uzbekistan, Kabo-Verde, Kurasao, Jordania. Për këto vendbanime, hyrja në Kampionatin Botëror është fitore. Sëbashku me të rriturit, edhe fëmijët në këto vendbanime do t'ju vajtën shumë gjak kur ekipi i tyre hyjë në fushë. Edhe pse humbin 0:5. Sëbashku me se do t'ju vajtën shumë gjak, sepse dëshira është arritur.

Dëshirat e prindërve dhe fëmijëve që mbajnë për kombëtarë të ndryshëm

Ati është për Argjentinën, sepse ai e shihet Maradonën në vitin 1986. Fëmija është për Francën, sepse Mbappé është diu. Kjo është klasika. Nuk ka tragjedi. Për kundër kësaj, kjo është jetë. Ato dëgjojnë sëbashku në televizor, dëgjojnë aerë, diskutojnë, drazhin. Nëse fiton Argjentina, ati e kërcen fëmijën, nëse Francja, fëmija e feston. Pastaj bashkë e purgjojnë pëllinjen dhe diskutojnë mbi golin më të mirë të turit. Kampionati Botëror afrohet, edhe kur mbajnë për kombëtarë të ndryshëm.

Por ka edhe raste tjetër. Ati ka larguar familjen, dhe fëmija është që mbeti me mamën. Futbolli për fëmijën është vetëm rrënjë që lidh me atë. Ato falen njëri tjetër pas ndeshjes, fletin për futboll, jo për se ata nuk kanë paguar alimet. dhe në këto 90 minuta e ndeshjes, ata janë sëbashku. Kampionati Botëror ndryshon. Kampionati Botëror shërohet.

Dëshirat e atyre që ndërtojnë stadionët dhe shitën popkor

Kampionati Botëror është jo vetëm lojtarët dhe shikuesit. Është ndërtuesit që ndërtojnë stadionët në New York, Los Angeles, Meksiko. Ato punojnë 12 orë, që betoni nuk të çasto, që gazoni të jetë i idealit. Dëshira e tyre është t'i tregojnë fëmijëve: «Ky stadion u ndërtoi ati i tu’. Kur fëmija shihet në televizor që arena është e bukur, ai mund t'i thotë në shkollë: ‘Ati i mi punonte atje’. Kujdesi, që nuk mund t'i blende.

Dëshirat e shitësve të popkorit, biletorëve, volontarëve. Ato do të punojnë gjatë ndeshjeve, nuk do të shihen asnjë gol jetërisht, sepse duhet të kontrollojnë biletat dhe t'i mbajnë hot-dog. Por ata do të jenë pjesë e festës. Dhe fëmijët e tyre do t'ju priten pas shkjes, t'i përbysin dhe t'i pyesin: ‘A jepë këtë, Kryshitjanu i lëvizë me gjithë gjakun?’. dhe për këtë është e vërtetë që punojnë.

Dëshirat e atyre që nuk mund t'hyjnë

Në çdo vend ka njerëz me ndryshim fizik. Për ata, të hyjnë në stadion është veprim heroik. Por organizatorët e Kampionatit Botëror 2026 e kanë promuar mjedisin e tillë: pëndërmarrja, vendet e veçanta, përkthimi sëurdhë. Për disa, kjo është mundësia e parë për të qenë në futboll. Të dëgjojnë gëllërimin e shumëfishtë, të simulojnë vibratën nga shpikja e topit. Dëshira e tyre është të jenë si të tjerët. Kampionati Botëror jep këtë mundësi.

Por ka edhe fëmijë që kanë qenë bindur në shtëpi. Ato shihen futbollin në televizor, duke qenë bindur në krevatin. Lojtarët i dërgojnë video me dorëzime për shërbim, i firmojnë këmbëzët dhe i dërgojnë me postë. Dëshira e fëmijës së tillë është të jetë jetërisht deri në final, të shihë si kapitani e lëvizë kubokin, të bëjë dorëzim. Të bëjë dorëzim. Të shërohet.

Dëshirat e lojtarëve që kanë qenë fëmijë katër vjet më parë

Për lojtarin e vitit 2026, Kampionati Botëror i fundit në Katar ishte paraqitja e parë. Në disa ishte në skamë e rezervave, në disa shihet në televizor, ende duke mësuar në akademinë. Tani ata dalin në fushë. Dëshira e tyre është të shënjtojnë një gol, t'i përkasin mamës, që e bënte treja në 6 arën. Ose ati, që i shitë makinën për t'i blerë këmbëzë. Çdo gol në Kampionatin Botëror është dëshirë arritur jo vetëm për lojtar, por edhe për familjen e tij.

Por ka edhe dëshirën e fëmijërisë: të fitojnë kubokun botëror. Kjo jeton me 5 vjet, kur ata vendosën kubokin plastic në fridzorë dhe thënë: ‘Kur do t'iu rrit, mbaj këtë këtë’. Për lojtarin të lëvizë kubokun e artë në kokë është të mbyllë gëshhtën e jetës.

Dëshirat e shikuesve që dalin për tri oqeanë

T'i blerë biletin, t'i marrë kredytin, t'i hyjnë në kontinentin tjetër, t'i jetojnë në hostel, t'i jetojnë me buterbrod. Të bëjnë këtë të gjitha për t'i shpallur tri herë golin e kombëtarisë së tyre. Për fanatin, kjo është normaliteti. Dëshira e tij është jo vetëm të shihë ndeshjen, por edhe të jetë pjesë e saj. Të hynë në kamera, të shkëmbyen flamë me argjentinë pas se kombëtarja e tyre fitoi në seri penalti.

Por ka edhe fëmijë të fanatëve që rriten me çantën e çmimit te drejtës. Për ata Kampionati Botëror është traditë familjare. T'i shkonë gjithë familja, t'i shihen, t'i mbajnë, t'i këngërojnë. Pastaj t'i tregojnë vëllait të tyre foto me stadionin. Dëshira është thjeshtë, por e pasur.

Dëshirat e atyre që qëndrojnë në shtëpi

Nuk nuk ka para për bileta dhe vizat. Por kjo nuk do t'i bëjë që dëshirat e tyre nuk të arriten. Në shtëpi mund të organizojnë fan-zonë në kane, t'i priten miqtë, t'i blenden shumë chipësh dhe limonadë. Në shtëpi mund t'i vizatojnë plakatët dhe t'i ngjiten mbi këmbën. Në shtëpi mund t'i shkruajnë postim në rrjetet sociale dhe t'i mbajnë mirë 100 lajke. Dëshira e shikuesit së shtëpisë është që kombëtarja e tij të fitojë. Që anëtari i tjetër të mos tregojë kurrë në kullën e tij kur ju fl
© library.rs

Permanent link to this publication: