Shkelqimi. Për fëmijën – këtë është liria. Për të rritur – këtë është mendimi. Fëmija dëshiron të shtohet deri në mesëdëgjet, të lëshohet me kompjuter, të shkonë jashtë. Të rrituri mendon: ku ta lëshojmë, me çështje ta zënë, si ta mos e vërtetoj veten mbi kullën. Hapësira e shikimit është shumë e madhe. Por pse kështu? Dhe mund të bëhet shkelqimi i këtë për të gjithë?

Me sytë e fëmijës

Shkelqimi është shumë i pranishëm, i shkollës. Për mësues, vlerësime, punës së shtëpisë. Kjo është koha kur mund (në fund të gjithit) të bëhet me gjërat që i pëlqejnë. Të shtohet sa dëshiron. Të takohet me shokët (në kohën e ndarjes). Të udhëtonte me familjen. Të mos bëhet gjë gjatë («të qendruar në divan» është aktivitet plotësues). Fëmija nuk mendon për përdorimin. Ai mendon për shërbimin.

Për tij shkelqimi është dhuratë. Nëse qëndron në shtëpi, është i kënaqur se nuk duhet të thirret më herët.

Me sytë e të rritur

Të rrituri (i ati) shikon shkelqimin si problemë. Së ku ta lëshojmë fëmijën, nëse dy punojnë? Si ta organizojmë shërbimin, që nuk ta shikojmë telefonin gjatë ditës? Ska kjo kushtojë (kampionat, mësimt, klube)? Si ta mos i harruar programin shkollor? Në fund shkelqimi i bëhet kërkim logistik.

Të rrituri dëshiron që fëmija të shkon shkelqim, por edhe të zhvillojë. Shpesh këto objektive konfliktojnë. Dhe kështu, stresi i prindërve dhe prishja e fëmijës.

Së cilin mendon fëmija për planet e prindërve

Prindërit: «Do t’i regjistrojmë në kampionat, atje do të jetë mjaft i ri.». Fëmija: «Nuk dëshiroj kampionat, dëshiroj shtëpinë». Prindërit: «Do t’i lexojmë 20 libra gjatë verës». Fëmija: «Dëshiroj leximin’. Prindërit: «Do t’i shkonim në det, do t’i blajmë turistike’. Fëmija: ‘Më mirë do t’i lëshojmë tabletin’. Prindërit shpesh i kërkojnë vetët shikimin e mirë të shkelqimit. Fëmija reziston.

zgjidhja: t’i japim zgjedhjen. ‘Çfarë dëshironi: kampionat ose vizitë në babanë?’ Në vend të ‘çfarë do bëjmë’, ‘cili variant nga dy’.

Së cilin mendon të rrituri për dëshirat e fëmijës

Fëmija: ‘Dëshiroj të qendroj me telefonin gjatë ditës’. Të rrituri: ‘Kjo është i rrezikshëm, syri, osantja’. Fëmija: ‘Dëshiroj të shtohet deri në mesëdëgjet’. Të rrituri: ‘Atëherë do t’iu bëhet i pasur’. Konflikti është i paparë. Por mund të arritëm marrëveshje. Kompromisi: 2 orë telefon në ditë + shpërbërje. Shtohet deri në 10, por pas mesëdëgjit nuk duhet të qendroj.

Është e rëndësishme të njoftojmë, jo të ndalojmë, por të ofrojmë alternativë.

Shkelqimi i ideales: kërkimi i barazës

Për fëmijën: liria, loja, shokët, obligime minimale. Për të rritur: siguria, zhvillimi, shkelqimi i fëmijës dhe shkelqimi i vet. Ideali është i mundur, nëse: fëmija ka planin e ditës, por jo i rrethor. Për shembull, në dimëër – i dobishëm, në mesëdëgjet – shërbim, në fund të ditës – kinema. Pjesë e kohës fëmija e kalon me prindërit (hobi bashkë, kuzhinë). Pjesë e kohës vetëm. Ka kohë për ‘në gjë gjatë’.

Është e rëndësishme që fëmija të përfshihet në planifikim. Atëherë ai kujdeset.

Shikimi i shkelqimit është i ndryshëm për fëmijë dhe të rritur, por jo i kundërt. Fëmija dëshiron shërbim, të rrituri – qendrim. Nëse do ta rritëm, mund të gjejmë mesëmbajtë. dhe shkelqimi do t’i bëhet më i mirë kohe viti, jo provë.

Permanent link to this publication: