Pomoć Sovjetskog saveza Gani u postizanju nezavisnosti: od diplomacije do ekonomskog kolapsa

Pomoć Sovjetskog saveza Gani u postizanju i jačanju nezavisnosti je jasni i sukobljavajući epizod hladnog rata. On obuhvata period od proglašenja nezavisnosti Gane 1957. godine do vojnog puča 1966. godine. To je priča o nadezama na socijalističku modernizaciju, o sukobu ideologija i pragmatizma, a takođe o tome kako dobrovoljne namerе, ne podržane učtom lokalnih realnosti, mogu dovesti do katastrofalnih posledica.

Sovjetski Savez je u Gani vidio ne samo novog tržišnog partnerа, već strategski platformu za širenje svog utičaja u Tropskoj Africi. Gana, sa druge strane, je tražila u Sovjetskom Savezu protivtežu zapadnom utičaju i izvor resursa za brzi ekonomski skok.

Uspostavljanje diplomatskih odnosa i prvi kontakti

6. marta 1957. godine britanska kolonija Zlatni obal je stekla nezavisnost, postavši prva država u Tropskoj Africi koja je dobila suverenitet pod nazivom Gana. Već 4. januara 1957. godine premijer Gane Kwame Nkrumah je poslao poziv predsedniku Vlade Sovjetskog Saveza N.A. Bulganinu na svečanost proglašenja nezavisnosti, što je svjedočilo o njegovom želju da uspostavi kontakte sa socijalističkim blokom. Na svečanostima je došlo do pregovora između vođe sovjetske delegacije I.A. Benediktova i premijera Gane. 30. decembra 1957. godine je potpisano komjunike o uspostavljanju diplomatskih odnosa između Sovjetskog Saveza i Gane na nivou ambasade.

Ekonomska i tehnička pomoć: ambiciozni planovi i njihove posledice

Najintenzivniji period saradnje se odvijao između 1960. i 1965. godine. U augustu 1960. godine su potpisana prva ključna međuvladina sporazuma o trgovini, ekonomskom i tehničkom, a takođe i kulturološkom saradnji.

Period 1961–1966. godina je postao «zlatnom epohom» sovjetsko-ganских odnosa. Sovjetski Savez je se obavezao izgraditi u Gani niz industrijskih objekata: kompleks predstavnika ribarske industrije, zlatnopereraćući zavod, zavod za strojeve, železobetonski zavod, zgradni zavod, cmentni zavod, bumska i pamučna fabrika, a takođe hidroelektranu na rijeci Čorna Volta. Sovjetski geolozi su provodili izvesku novih rudnika zlata, ruda mangana i apsida. Sovjetski Savez je pomoću u pripremi nacionalnih kadrova i čak u razvoju učbenih programa za Ideološki institut imena Kwame Nkruume.

Ključnim, ali konačno neuspješnim projektom je bilo sporazum o izgradnji atomskog istraživačkog reaktora toplinske moći 2 MW, potpisano u februaru 1961. godine. Do početka 1966. godine je bio spreman za pokretanje, ali puč je stavio kruh na ovaj projekt.

No, sovjetska pomoć je imala i drugu stranu. Kwame Nkrumah, ogorčen idejom forsirane industrijalizacije i želeo da ponovi sovjetski iskustvo, je prihvatio preporučene savete iz Moskve, koji su se pokazali oštetnim za agrarnu Ganu. Radi se o uvođenju planovske ekonomije, nacionalizaciji velikih preduzeća i banaka, postavljanju državnog nadzora nad industrijom i stvaranju kolektivnih gospodarstava u selu. Ove mere nisu uzimale u obzir ganske realnosti i vodile su do ekonomskog kolapsa. Većina zajedničkih projekata je pretvorena u troškonošne dugobudi zbog grešaka u planiranju i opskrbi.

Politički uticaj i puč 1966. godine

Unutarnja politika Nkrume, počuvana sovjetskim diplomatima i ekspertima, nije samo uništila ekonomiju, već i dovela do pada životnog nivoa stanovništva. To je osiguralo uspeh vojnog puča koji se dogodio 24. februara 1966. godine.

Reakcija Sovjetskog Saveza na puč je bila neposlednja. Prvobitno je Moskva odbila priznati novi «reakcionistički, prozapadni režim» i čak je poslala brod sa oružjem za pristaše Nkruame na obale Zapadne Afrike. Međutim, brod je ubrzo povučen, i Sovjetski Savez je obnovio potpunе odnose sa hunte. Ovaj korak je bio predviđen pragmatičnim interesima: potrebom vraćanja kredita, očuvanju korisne trgovine i mogućnosti završavanja već započetih objekata. Tako je pragmatizam zatrpao ideološke imperativе, što je označilo novi etap u sovjetskoj politici u Africi.

Saradnja između Sovjetskog Saveza (a zatim i Rusije) i Gane je nastavila i u sljedećim dekadenijama. U 1970-ima i 1980-ima odnose su proživeli periodе spada i obnove, a na suvremenom etapu oni su građeni na pragmatičnoj osnovи, uključujući saradnju u naučno-obrazovnoj sferи i razvoj političkih kontakata.

Постоянный адрес данной публикации: