Lexuarëtë e dashurisë: neurobiologjia dhe psikologjia e dashurisë aktive

Thesia se dashuria është më e rëndësishme dhe më e theksuar se të jetë dashur, duket si një metaforë e lartë. Megjithatë, shkencat moderne, si neuroshkencat, psikologjia dhe sociologjia, gjejnë bazat empirike të saj. Dashuria aktive nuk është vetëm një emocion, por një akt kompleks i cili transformon vetën e dashurit, duke ndikuar më së thellë në mendjen dhe trupin e tij, se përmirësja pasive e dashurisë.

Paraqitja neurobiologjike: rruja e pagesës dhe cikli i dopaminit

Quando ne dashurim (njohim dashurinë e passionuar, mirëqenien, empatinë), në mendjen aktivizohet një sistem i fuqishëm i pagesës (rruja mesolimbike). Megjithatë, qëllimi kryesor i kësaj aktivizimit është i ndryshëm.

Dopamin e pritjes dhe mirëqenies. Studime me fMRM tregon se njerëzve që manifestojnë mirëqenien dhe dashurinë (p.sh., nënënë që shohin foto të fëmijëve, ose partnerët që mendojnë për dashurinë), aktivizohen rajonet që nuk janë vetëm të lidhura me kënaqësinë (kukëllëzimi i ngushtë), por edhe me motivimin, qëllimin e përcaktuar dhe planifikimin (zonë e vjetër të kundërfaqes, kora prefrentale). Dopamin këtu nuk funksionon si signal «më kemi marrë pagesën», por si signal «më jep, më mirëqen, më bashkëngjoh». Procesi këtë është më kompleks dhe më e konsumueshëm për mendjen, duke qenë i tillë më transformues.

"Altruizmi oksitoksin". Shprehimet aktive të dashurisë (p.sh., përbashkëtja, mirëqenia, mbështetja) stimulojnë lirimin e oksitoksinës — "hormonit të bashkëngjimit dhe besimit". Por, kryesisht, oksitocina, prodhuar në kontekstin e mirëqenies, ul aktivitetin e amigdalës (amiqdala) — qendra e frikës dhe stresit. Kjo do të thotë se akti i dashurisë, siç është fiziologjikisht, ul frikën dhe stresin te dhënës. Përmirësja pasive e dashurisë nuk jep këtë efekt të shquar mbi stresin e vet.

Neurone të mirrit dhe empatia. Kada ne dashurim aktivisht, ne jemi orientuar ndaj tjetrit. Në këtë proces aktivisht përfshihen sistemet e neuronëve të mirrit, që na lejojnë të "çuajmë" gjendjen e tjetrit. Ky ecuri në rrjetin e neuronëve zhvillon mendjen tonë, përmirëson neuroplasticitetin dhe aftësinë për veprime sociale komplekse.

Mësura psikologjike: dashuria si veprim dhe zhvillim i personit

Sipas psikologjisë ekzistenciale dhe humaniste (V. Frankl, E. Fromm, K. Rogers), dashuria është një instalim, veprim dhe vendosje.

Dashuria sipas Fromm: "Arta e dashurisë". Erih Fromm në veprën e tij klasike thoshte se dashuria e zogëruar është interesimi aktiv në jetën dhe zhvillimin e objektit të dashurisë. Kjo është një instalim karakterist, i drejtuar ndaj "dajtjes", jo ndaj "marrjes". Të jeni dashur është gjë e pasive, ndërsa dashuria është ekspresimi i fuqisë dhe lirisë. Ai që vetëm dëshiron të jetë dashur, qëndron në pozicionin infantil të konsumatorit.

Dashuria si realizimi i kuptimit (V. Frankl). Viktor Frankl, themelues i logoterapjisë, e shënoi aftësinë e dashurisë si më e lartë ekspresimi i njerëzërisë. Dashuria lejon të shihet dhe aktualizohet potenciali i kuptimit në tjetrin, duke kështu të realizojë kuptimin në jetën e vet. Të jeni dashur është pranimi i kualitetit të vet tashmë evident, ndërsa dashuria është akt i ndërtues, që hap horizonte të reja në tjetër dhe në veten.

Formimi i identitetit. Dashuria aktive, duke e dashur, njeriu e përcakton veten përmes vlerave dhe veprimeve të tij: "Jemi ai që mirëqen, që kupton, që jep". Kjo formon një identitet të fortë, aktiv. Identiteti i bazuar në "të jeni dashur" është më i ndryshueshëm dhe i përbashkët nga burimi i jashtëm.

Sociobiologjia dhe evolucioni: pse altruizmi është i fitueshëm?
Sipas pikës së shikimit evolucionare, veprimi i mirëqenies dhe altruizmit (baza e dashurisë aktive) mund të jetë i sigurt jo vetëm për jetën e llojit, por edhe sepse ai jep avantazh te altruistit vetëm.

Ngarkimi social i statusit dhe formimi i koalicionëve. Individu, i njohur për aftësinë e mirëqenies dhe mbështetjes (dashurisë), fiton më shumë bashkëpunëtorë dhe është më i besueshëm në grup. Kjo është rruga drejtpërdrejtë për rritjen e jetës.

"Efekti i asistentit". Studimet psikologjike tregon se njerëzve që kryejnë veprime altruiste (ekspresimi i dashurisë aktive në kuptim të gjerë), tregojnë nivel më të ulët të stresit, gjëndje fizike më të mirë dhe subjektivisht më të lartë qëndrim mbi jetën — fenomeni i njohur si "helper's high" (эйфория помощника).

Shembuj praktikë dhe faktë

Neuroplasticiteti te mbrojtësit. Studimet e mendjes së njerëzve që kanë qenë gjatë herët e mirëqenies për afër që kanë demencë (akt i dashurisë e vështirë, por e thellë), tregon se në ata mund të u rritin lidhjet neuronale në rajonet që përgjigjen për empatinë, qëndrimin e mirë dhe regullimin emocional. Mëndja e tyre adaptohet kësaj sfidës të dashurisë.

Dashuria për artin ose veprimin (sape-dashuri). Dashuria nuk është gjithmonë e drejtuar ndaj njeriut. Dashuria për shkencën, artin ose veprimin publik është gjithashtu formë e dashurisë aktive. Historitë e shkencëtarëve të mëdhenj, artistëve ose revolucionarëve, që kanë hyrë në komfortin e vet për "dashurinë" e veprimit të tyre, tregojnë se energjia e dashurisë si veprim është motori më i fuqishëm i progresit dhe realizimit.

Paradoxi i dashurisë së prindit. Sipas pikës së shikimit biologjik, dashuria prindërore është shembulli më i përbashkët i dashurisë aktive, e shpërngulëse. Studimet tregon se, ndryshe nga ecuria, shumica e prindërve e kanë vërejtur se mirëqenia e dashurisë për fëmijët jep më të thellë qëndrim dhe kuptim, se pranimi i dashurisë nga ata (veçanërisht në moshën e hershme, kur përgjigja e kundërt është minimale).

Përfundim

Thesia "dashuria është më e rëndësishme se të jetë dashur" gjetë konfirmim në nivelin e organizimit të jetës:

Në nivelin e mendjes, dashuria aktive aktivizon rrjedhat neuronale më komplekse dhe zhvilluese, ulën stresin dhe rritin motivimin.

Në nivelin e psikisë, ajo formon identitetin e zogëruar, aktivin dhe është burim i kuptimit.

Në nivelin e shoqërisë, ajo rrit bashkëngjjetjen sociale dhe rrit statusin e individit.

Të jeni dashur është gjë e mirë, por kjo është gjë që na mbështeton. Dashuria, megjithatë, është veprimi, që na transformon, na bën të rritem dhe na jep jashtë vetes. Kjo është punë, por punë që, sipas ironisë së fatit, jep te dhënës më pak, por shpesh më shumë dividende interne — qëndrimin e qëndrueshëm, qëllimin dhe thellësinë, — se te marrës. Në këtë mënyrë, dashuria në formën e saj aktive është jo vetëm dhimëri për tjetër, por edhe projekt i lartë i investimit të njeriut në veten.

Постоянный адрес данной публикации: