Çfarë konsistohet në ardhmësinë e futbollistit

Futbollist. Për shumë, kjo është profesion: treninge, kontrata, para, famë. Por për ato që jetojnë me lojën, kjo është ardhmësi. Kjo nuk është punë, por kërkesë. Kërkesë që nuk është e tillë që mund të shpjegohet racionalisht. Pse fëmijët e vogëlit e shkojnë me topin deri në mështëritje, edhe kur nuk ka gjyshë? Pse burri i madh i rrahet pas humbjes, si fëmija? Ardhmësia e futbollistit nuk është për para, nuk është për status. Kjo është shërbimi ndaj lojës, shpërblimi që ju jeni i jepni tjerëve. Shtuajmë të provojmë të shohim prej çfarë konsiste.

Shërbimi ndaj lojës: futboll si mendim jetë

Për futbollistin e ardhmës, futbolli nuk është mjet për arritjen e objektiveve, por objektivi i vetëm. Ai nuk luan për kontratë, ai luaj, sepse nuk mund tjetër. Jeta e tij është nën programin e treningeve, nën regimin e ushqimit, në ripërmirësim. Ai refuzon festat, ushqimin i rrezikshëm, lazërin. Kjo nuk është ofrime, por zgjedhje e panjohur. Ai kupton: për të luajtur mirë, duhet të jesh i mirë. Ardhmësia është kur mësoni të ngjitët në 6 ardhje e të shkojësh në trening jo sepse duhet, por sepse dëshironi. Mësoni se topi është vazhdimi juaj.

Të ardhmëtja dhe puna: lidhja e papajtueshme

Shumë mendojnë se futbollisti i ardhmës është gjysh. Por gjyshëria pa punë është shumë. Mesi ishte i talentuar, por gjithashtu ai u trejnua deri në humbjen e pulsit. Ronaldu kishte të dhëna fëmijësh, por i transformoi ato në monstrë me milionë përsëritje. Ardhmësia është kuptimi se talenti është vetëm pikë e nisjes. Të gjitha tjetra është punë. Puna mbi çështjet e dobëta, mbi fizikën, mbi psikologjinë. Futbollisti i ardhmës nuk kërkon rrugë lehtë. Ai kupton se çdo ditë në fushë është hapat drejt perfektimit, që nuk është gjithmonë arritur.

Emocionet dhe përgjegjësia ndaj tifozëve

Futbollisti me ardhmësi kupton: ai luaj për veten. Ai luaj për ato që vinë në stadion, që rrahen pas golit, që e mbajnë emrin tuaj në kozakën. Kjo është përgjegjësi e madhe. Nuk mund të dalë në fushë me këmbët e lira, kur shkoni që gjithmonë e gjithmonë. Ardhmësia është aftësia për të konvertuar presionin në energji. Kjo është kur shkoni të dëgjojnë shkandrimin e emrit tuaj e mësoni se duhet të kushtoheshi besim. Emocionet që jeni i jepni tifozëve, kjo është edhe më shumë shpërblimi për lojët e ardhmës.

Lidhja e liderit dhe shembulli për kopjim

Futbollisti me ardhmësi është shembull. Në fushë, por edhe në jetë. Ai kupton se fëmijët kopjojnë gjestet e tij, behaviorin e tij, fjalët e tij. Prandaj ai përpiqet të jetë i vlerësuar. Ai nuk kujdeset për gjyshin, nuk simulon i ndarë, nuk kujdeset për konkurrentin. Ai kupton se veprimet e tij formojnë kulturën e futbollit. Të jetuar shembull është gjithashtu pjesë e ardhmës. Nuk është gjithë futbollisti që është gati për këtë mision, por ato që janë gati, bëhen legjenda.

Mënyra për të humbur dhe të ngjitë

Në futboll, humbasit shpesh më shumë se fitoret. Ardhmësia është aftësia për t’u pranuar humbjen si mësim, jo si krahë. Nuk të kërkojnë vlerësues, por të analizojnë gabimet. Pas finalit, kur shkojmë pa trofe, botës nuk i rradhet. Futbollisti i ardhmës i përzonë konkurrentin, i ftonë tifozët e mësonin që është gati për sezonin tjetër. Ai kupton: falja është pjesë e ngjitjes. Qëllimi i këtij që ndryshon profesionistin nga diletanin.

Përbujtja dhe urdhërimi

Ardhmësia nuk është për lartësi. Gjithashtu kur bëhet superzvëldar, lojëri me ardhmësi mbetet i pandryshuar. Ai kujton prej ku erdhi. Ai e urdhëron trenerët që besuan në tij, familjen që e mbështetën, kolegët e skuadrës. Ai kupton se futbolli është lojë e kolektive, dhe suksesi i tij është i pamundshëm pa tjerët. Përbujtja është fuqi që lejon të mbështesë jashtë shumë famës.

dashuritë për procesin, jo vetëm për rezultatin

Shumë lojtarët janë zënë me tituj. Futbollisti me ardhmësi i dashur për procesin e lojës. Ai i vërejtësështë gjërat kur topi është i përshtatshëm me këmbën, kur arrinë pasët e tërheqshëm, kur shohët se skuadra e realizon planin. Rezultati është vetëm pasojë e dashurisë për lojë. Nëse ju dashurisni për procesin, fitoret vijnë vetëm. Nëse ju dëshironi vetëm trofe, ju rizikoni të humbni shpërblimin.

Përfundimi i karrierës: ardhmësia nuk përfundon

Karriera e futbollistit është shkurtër. Por ardhmësia nuk largohet me fushën. Ajo kalon në trenerim, në punë ekspertësh, në rritjen e lojtarëve të ri. Shumë futbollistë të mëdhenj bëhen trenerë të mëdhenj (Krojf, Ançelotti, Gvaradiola). Ato transferojnë dashurinë për lojë më tej. Ardhmësia është transferimi, që nuk duhet të jetë braktisur.

Ardhmësia e futbollistit nuk është e elitare. Kjo është gjendje e duash, e tillë që është e disponueshme për çdo njeri që shkon në fushë me zemër të pastër. Nuk është i rëndësishëm sa luajni në Ligën e Kampioneve ose në park. I rëndësishëm është çfarë ju bëhet. Nëse ju luajni, sepse nuk mund tjetër, ju jeni ardhmës. Kjo është shumë i mirë.

Permanent link to this publication: