Ovaj članak analizira Hormuški tjesnac, usku morsku arteriju koja povezuje Perzijski zaljev s Zaljevom Omana, koja ima ključan značaj za svjetsku energetsku opskrbu. Na temelju analize geografskih karakteristika, gospodarskih statistika i aktualnih događaja iz veljače–ožujka 2026., članak rekonstruira sveobuhvatni značaj tjesnaca i posljedice njegove blokade. Posebna se pažnja posvećuje geopolitičkom kontekstu tekućeg sukoba između Irana i koalicije koju predvode Sjedinjene Države i Izrael, kao i potencijalnom utjecaju na globalna tržišta nafte, plina i povezanih proizvoda.

Članak analizira Hormuzski tjesnac, usku morsku arteriju koja povezuje Persijski zaljev s Zaljevom Omana, a koja ima ključnu važnost za svjetske zalihe energije. Na temelju analize geografskih karakteristika, ekonomskih pokazatelja i aktualnih događaja iz februara i marta 2026. godine, članak rekonstruiše cjelokupni značaj tjesnaca i posljedice njegove blokade. Posebna pažnja posvećena je geopolitičkom kontekstu tekućeg sukoba između Irana i koalicije predvođene Sjedinjenim Državama i Izraelom, kao i mogućeg utjecaja na globalna tržišta nafte, plina i srodnih proizvoda.

This article examines the Strait of Hormuz, a narrow maritime artery connecting the Persian Gulf with the Gulf of Oman, which holds critical importance for global energy supplies. Based on analysis of geographical characteristics, economic statistics, and current events from February-March 2026, the article reconstructs the comprehensive significance of the strait and the consequences of its blockade. Particular attention is devoted to the geopolitical context of the ongoing conflict between Iran and the US-Israel led coalition, as well as the potential impact on global oil, gas, and related product markets.

Ovaj članak analizira Hormuški tjesnac, usku morsku arteriju koja povezuje Perzijski zaljev s Zaljevom Omana, a koja ima ključnu važnost za svjetske energetske zalihe. Na temelju analize geografskih karakteristika, gospodarskih statistika i aktualnih događaja iz veljače i ožujka 2026., članak rekonstruira sveobuhvatni značaj tjesnaca i posljedice njegove blokade. Posebna se pozornost posvećuje geopolitičkom kontekstu tekućeg sukoba između Irana i koalicije predvođene SAD-om i Izraelom, kao i potencijalni utjecaj na globalna tržišta nafte, plina i srodnih proizvoda.

Ovaj članak analizira Hormuzski tjesnac, usku morsku arteriju koja povezuje Perzijski zaljev sa Zaljevom Oma, koja ima ključnu važnost za svjetske energetske zalihe. Na osnovu analize geografskih karakteristika, ekonomskih statistika i trenutnih događaja iz februara i marta 2026., članak rekonstruira sveobuhvatni značaj tjesnaca i posljedice njegove blokade. Posebna pažnja posvećena je geopolitičkom kontekstu tekućeg sukoba između Irana i koalicije predvođene Sjedinjenim Američkim Državama i Izraelom, kao i potencijalni utjecaj na svjetska tržišta nafte, plina i srodnih proizvoda.

This article examines the Strait of Hormuz, a narrow maritime artery connecting the Persian Gulf with the Gulf of Oman, which holds critical importance for global energy supplies. Based on analysis of geographical characteristics, economic statistics, and current events from February-March 2026, the article reconstructs the comprehensive significance of the strait and the consequences of its blockade. Particular attention is devoted to the geopolitical context of the ongoing conflict between Iran and the US-Israel led coalition, as well as the potential impact on global oil, gas, and related product markets.

This article examines the phenomenon of United States involvement in operations to eliminate foreign leaders, which has gained renewed attention in connection with the dramatic events of 2025–2026—the abduction of Venezuelan President Nicolás Maduro and the death of Iran's Supreme Leader Ali Khamenei in a joint US-Israeli strike. Based on analysis of historical documents, expert assessments, and international legal norms, the evolution of US approaches to using coercive methods for regime change is reconstructed. Particular attention is devoted to the contradiction between the official ban on political assassinations and the persistent practice of their application under new legal justifications.

This article examines the phenomenon of United States involvement in operations to eliminate foreign leaders, which has gained renewed attention in connection with the dramatic events of 2025–2026—the abduction of Venezuelan President Nicolás Maduro and the death of Iran's Supreme Leader Ali Khamenei in a joint US-Israeli strike. Based on analysis of historical documents, expert assessments, and international legal norms, the evolution of US approaches to using coercive methods for regime change is reconstructed. Particular attention is devoted to the contradiction between the official ban on political assassinations and the persistent practice of their application under new legal justifications.

Ovaj članak ispituje fenomen američkog uključivanja u operacije uklanjanja stranih čelnika, koji je dobio obnovljenu pažnju u vezi s dramatskim događajima 2025–2026 — otmicu venezuelanskog predsjednika Nicolasa Maduroa i smrt iranskog vrhovnog vođe Alija Khameneija u zajedničkom napadu SAD-a i Izraela. Na temelju analize povijesnih dokumenata, stručnih procjena i međunarodnih pravnih normi, rekonstruisana je evolucija američkih pristupa korištenju prisilnih mjera za promjenu režima. Posebna pažnja posvećena je kontradikciji između službene zabrane političkih ubistava i uporne prakse njihove primjene pod novim pravnim opravdanjima.

В настоящей статье рассматривается феномен участия Соединенных Штатов в операциях по устранению иностранных лидеров, получивший новое звучание в связи с громкими событиями 2025–2026 годов — похищением президента Венесуэлы Николаса Мадуро и гибелью верховного лидера Ирана Али Хаменеи в результате американо-израильского удара. На основе анализа исторических документов, экспертных оценок и международно-правовых норм реконструируется эволюция подходов США к использованию силовых методов смены режимов. Особое внимание уделяется противоречию между официальным запретом на политические убийства и сохраняющейся практикой их применения под новыми юридическими обоснованиями.

Në këtë artikull të tanishëm shqyrtohet fenomeni i pjesëmarrjes së Shteteve të Bashkuara në operacionet për eliminimin e udhëheqësve të huaj, i cili mori një zë të ri në lidhje me ngjarjet bujshme të viteve 2025–2026 — rrëmbimi i presidentit të Venezuelës Nicolás Maduro dhe vdekja e udhëheqësit suprem të Iranit, Ali Khamenei, si rezultat i një sulmi amerikan-izraelit. Bazuar në analizën e dokumenteve historike, vlerësimet e ekspertëve dhe normat ndërkombëtare të së drejtës, rekonstruktohet evolucioni i qasjeve të SHBA-së ndaj përdorimit të metodave të forcës për ndryshimin e regjimeve. Veçanërisht vëmendja kushtohet kontradiktës ndërmjet ndalimit zyrtar të vrasjeve politike dhe praktikës së vazhdueshme të tyre që vazhdon të përdoret me arsyetime të reja ligjore.

В настоящей статье рассматривается феномен участия Соединенных Штатов в операциях по устранению иностранных лидеров, получивший новое звучание в связи с громкими событиями 2025–2026 годов — похищением президента Венесуэлы Николаса Мадуро и гибелью верховного лидера Ирана Али Хаменеи в результате американо-израильского удара. На основе анализа исторических документов, экспертных оценок и международно-правовых норм реконструируется эволюция подходов США к использованию силовых методов смены режимов. Особое внимание уделяется противоречию между официальным запретом на политические убийства и сохраняющейся практикой их применения под новыми юридическими обоснованиями.

Ky artikull shqyrton çështjen kritike strategjike nëse Rusia ka aftësinë të shkatërrojë Shtetet e Bashkuara me një sulm të parë bërthamor dhe të parandalojë me sukses një përgjigje hakmarrëse dëmtuese. Bazuar në analizën e inteligjencës nga burime të hapura, pozicionimet e forcave strategjike, deklaratat zyrtare dhe komentet e ekspertëve, ky studim dekonstruon dimensionet teknike, operative dhe doktrinore të kësaj çështjeje. Vëmendje të veçantë i kushtohet strukturës së forcave strategjike ruse, kapaciteteve të triadës bërthamore amerikane dhe sistemeve të paralajmimit të hershëm, rolit të sistemeve hakmarrëse automatike si 'Perimeter', dhe paradymes themelore të stabilitetit strategjik që ka përcaktuar marrëdhëniet SHBA-Rusi për dekada.

Ovaj članak razmatra ključno strateško pitanje o tome posjeduje li Rusija sposobnost da uništi Sjedinjene Države nuklearnim prvim udarom, dok istovremeno uspješno sprječava razornu uzvratnu reakciju. Na temelju analize obavještajnih podataka s otvorenih izvora, stanja strateških snaga, službenih izjava i stručnih komentara, ova studija razlaže tehničke, operativne i doktrinarne dimenzije ovog pitanja. Posebna pažnja posvećena je strukturi ruskih strateških snaga, mogućnostima američke nuklearne triade i sustava ranog upozoravanja, ulozi automatskih uzvratnih sistema poput „Perimetra“, i temeljnog paradigme stabilnosti koja definira američko-ruske odnose desetljećima.