«Krokodili» i Kornej Çukovski: siç e para e shqipërishtja e fëmijërisë u bë viktimë e luftës ideologjike

Tani është e vështirë të imagjinohesh bibliotekën e fëmijërisë pa «Krokodilin» e Kornej Çukovskin. Kjo poezi e dashur, ritmike, e shkruar për fëmijën e vraparë Koli, e njohet mirë nga milionët. Por rruga e kësaj shqipërishtje deri te lexuesit ishte e mbuluar me ndalime, ndryshime censurë dhe verdhimi ideologjik. «Krokodili» u ndalua më shumë herë, dhe përgjatë çdo ndalimi stodhi një sistem, i cili e shihte librin e fëmijërisë si instrument klasës së luftës. Pse kjo krokodil paqësore, që shkon në Petrograd, u bë më i rrezikshëm për ideologët sovjetikë se çdo opozant politik?

Lindja e shqipërishtjes dhe paraqitjet e para

«Krokodili» u lind në vitet 1916–1917, kur Çukovski shkruante pjesën e parë për fëmijën e tij vraparë Kol. Për herë të parë, shqipërishtja u botua në vitin 1917 me titullin «Vania dhe Krokodili» në aplikimin e gazetës «Niva», dhe në vitin 1919 u botua si libër i përbashkët «Adventurat e Krokodili Krokodilovich» në botës së Petrosovetit. Shqipërishtja arriti suksesi të madh dhe u ripërditjet disa herë. Por tani e atje e filluan të vërehen gjëra të dyshimta. Censorët nuk i pëlqyen «Petrogradin», «qarku» dhe burzozën Ljala. Duket se çfarë mund të jetë më i pavdekësishëm? Por në realitetin sovjetike, edhe emrat gjeografikët dhe realitetet para-revolucionare u bënë arsye për ndalim.

Në mesin e viteve 1920-tysh, presioni u rrit. Në gusht 1926, publikimi i «Krokodilit» u ndalua. Çukovski u përpoq ta ruaj librin: i bënte ndryshime, i ndryshonte «qarkun» në «policajt postor», por kjo nuk ndihmoi. Në ditarin e tij ai i përshkruan këtë burokrati që u bë vajtësi: «Dërguar në Moskë nga Gublit dhe i dërguar në GUS — Konsili Shtetëror Akademik në Këshillin e Arsimit — në gusht 1926. I lejuar për botim nga Gublit i Leningradi më 30 tetor 1927, pas katër muajsh të vajtësive. Por lejimi nuk u aplikua, dhe deri më 15 dhjetor 1927 libri u diskutua nga GUS». Çukovski u pranua gjithashtu te Krukskaya, e cila deklaroi se ai «u përdor në një mënyrë e keqe». Në fund, lejimi u dhua, por numri i kopjeve u kufizua në pesë mijë ekzemplarë, dhe pastaj Gollit ripërditja ndaloi librin.

Artikulli i Krukskayës: shpërthimi prej Kremilit

kulminimi i verdhimit ishte artikulli i Nadjes Konstantinovna Krukskayës «Rreth „Krokodilit“ të Çukovskin”, botuar në gazetën «Prava” më 1 shkurt 1928. Artikulli i grave të Leninit ishte jo vetëm kritikë — ishte gjithashtu gjakmarrje politike, që faktiskisht do ti thoshte ndalim në profesionin për shkrimtar. Krukskaya shkroi se «të mësuar fëmijën të fletë çdo çmim, të lexojë çdo çmim, mund të jetë i pranueshëm në familjet burzozë. Por kjo nuk ka asgjë të bëj me arsimin që duhet t’i jë gjeneracionit që rritet në vendin e fituar nga proletarët». Ajo e quajti shqipërishtjen «burzozë mëtësi» dhe deklaroi: «Dua të thjeshtë, nuk duhet t’i jë fëmijëve tonë „Krokodilin“».

Por çfarë i tillë e bëri «Krokodilin» të rrezikshëm për Krukskayën? Parasysh, ajo e shihte në shqipërishtje parodinë e veprës së Nekrasov, të cilit Çukovski e çastonte shumë dhe i cili i mbajti koleksionin e veprave të tij për botim. Dhe, ajo mendonte se në poezinë populli u përshkrua si i kujdestarë, i papërgatitur për të mbrojtur veten kundër rreziku, dhe vetëm heroja Vania Vasilçik i gjeti vullnetin për të luftuar me këtë. Në pikën e veçantë të ideologjisë sovjetike, ky imazh i popullit ishte i papritur: populli duhej të jetë kolektiv heroik, jo grup i pasiv.

«Çukovshina»: fjala që u bë gjakmarrje

Pas artikullit të Krukskayës, u nis një kampanjë e vërtetë kundër Çukovskin. U shfaq gjithashtu termi i veçantë — «çukovshina», i cili u bë fjala e rrezikshme. Në vitin 1929, koleksioni i prindërve të fëmijës së shkollës së fëmijërisë së Kremilit pranoi rezolucionin «Dua të thjeshtë, kërkojmë luftë kundër „Çukovshinës“». Librat që u ndaluan ishin jo vetëm «Krokodili», por edhe «Aiboliti», «Barmalayi», «Moidodyri» dhe vepra të tjera. Kritikët akuzuan Çukovskin se veprat e tij «i ndryshojnë aktivitetin fonetik nga mendimi», «i çoi fëmijën e mesme në disorientim në mjedisin e rrethuar» dhe i vendosën «ideologjinë burzozë».

Shkrimtari vetë u shkaktoi këto vites si më tragike në jetën e tij. «Emri im u bë fjala e rrezikshme», — thoshte ai. Në vitin 1929, Çukovski botoi një leterë e prashkimit, duke i shpallur praninë e veprave të tij dhe promesën për të shkruar në «tema të reja». Por, sipas deklarimit të tij, i bërë disa vites më vonë, ky prashkim ishte «gjakmarrje e keqe në jetën e tij, që ai e kujton deri tani dhe do të kujtojë deri në fund të jetës së tij».

Rritja e ndalimit: vitin 1934 dhe vdekja e Kirovit

Duket se pas të gjitha këtyre problematike, shqipërishtja do të arrinte qendër paqë, por në vitin 1934 e ripërditja u ndalua përsëri. Në këtë herë arsyeja ishte më e keqe. Pas vdekjes së Sergey Mironovich Kirovit, sekretarit të komitetit oblastor të VKP(b) të Leningradi, rreshtat «Më shumë se gjithë, i radhit Leninград» nga «Krokodili» u pranuan si koshnjë. Në qytetin e shkaktuar nga traji, çdo shprehje e shumëzimit ishte e papërshtatshme, dhe vdekja e krokodilit në libër mund të jetë interpretuar si referencë e zjarrtë për vdekjen e liderit partizan. Censorët shkruan: «Leningradi është qytet i historisë, dhe çdo fantazi mbi të do të jetë pranuar si sugjerim politik». Shqipërishtja u izbët prej botimit deri në mesin e viteve 1950-të.

Pse «Krokodili» u këqyr aq shumë

Tani, kur lexojmë «Krokodilin», e shihmë vetëm shqipërishtje të dashur, absurd, muzikale, që ka qenë e mirë për fëmijët për më shumë se një shekull. Por për censurën sovjetike, kjo nuk ishte vetëm tekst i fëmijërisë, por gjithashtu thirrje politike. Në këtë ishin kërkuar sugjerime për luftën klasike, paroditë mbi klasikët, imazhet ideologjikisht i dëmshëm. Konsili Shtetëror Akademik ndaloi «Krokodilin» për botim, ndërsa kritika pedagogjike e shihte atë si «rrezik» dhe «injektim burzozës së ideologjisë».

Paradoksi është se Çukovski, si njeriu i tjetrit, i rifreskoi poezinë e fëmijërisë së rusisë. Ai krijoi gjuhën që fëmijët e dëgjuan dhe e kuptonin, ritmet që u kujtuan për gjithë jetën. Por vetëm kjo liria gjuhësore u shihte si e dyshimtë nga sistemi që i kontrollonte çdo fjalë. Çukovski nuk shkruante për kolhoze dhe pionjerë, ai shkruante për krokodilët dhe mushkat, dhe kjo u shihte mjaft për ta deklaruar atë si armiq.

Rikthimi dhe jetëja e përjetshme

Vetëm pas vdekjes së Stalinit, në periudhën e shpërmirësimit të Hruštshovit, «Krokodili» u rikthye te lexuesit. Çukovski jetoi deri në këtë moment dhe e riçtoi veprat e tij në librave. Tani veprat e tij janë klasikë, të njohura nga të gjithë. A historia e ndalimit është një nga shembujt më të ndryshëm se si ideologjia mund të bëhet e errët dhe të shihë rrezik aty ku ka vetëm shumë bukurie fëmijore dhe fantazi. Në vitet 1950-të, Çukovski, duke kujtuar vite të ndjekur, shkroi në ditar: «Oh, se do t’i botoheshin „Krokodilin“ dhe „Bibigonin“!». Tani «Krokodili» botohet me milionë kopje — kjo është fitori më i mirë që literatura mund të fitojë kundër censurës.

Постоянный адрес данной публикации: