Kaavat e Vjenës: si kultura e një kafeje u bë një pasuri imateriale e njerëzëve

Kur e thonim fjalën «Vjenë», në frymëmarrjen e mendimeve shfaqen palata e madhe e Gjaksburgëve, valset e Shtrauzit e, tashmë, aromi i kafes së frënguritur, i shpërndarë në sallat e qëndrueshme të kafeneve historike. Kaafa e Vjenës është gjithësaj një vend, një botë, një rëndësi, një rituale, një jetë dhe mendim, i cili gjatë shekujve ka formuar jo vetëm imazhin gjeotëk, por edhe intelektual të Evropës. Nuk është e përsëdritur që UNESCO më 2011 e përfshi kulturën e kafeneve vjenase në listën e pasurive kulturore imateriale, e pranuar si një fenomen unik, pa analog në botë.

Historia, që fillon me afërsimin turk

Rrjedha e kafeneve vjenase është e mbuluar me legjenda dhe ka radika në evenimentet dramatike të fundit të shekullit XVII. Vitin 1683, pas afërsimit të pushtimit turk, në lagjen e osmanëve mbërritën kaskët me dihanë e panjohura. Sipas një versioni, entreprenori polak gjuetar Juri Frans Kulčitski, i cili i njohte shpirtin turk, mori këto dihanë dhe më 1685 hapët kafeneun e parë në qytet. Sipas një legjende tjetër, pionieri ishte spiona armenase Deodato, i cili u detyrua të përgatitë kafe për dyertin e Gjaksburgëve. Në çasti, këto trofe e mbanë traditën, që iu dha shansin të pushtonte botën.

Kafenat e para qëndronin si vendet e pakta, më shumë se gjysmënderore. Por në shekullin e XVIII, ato u bënë pjesë e zakonshme e peizazhit qytetar. Vitin 1720, kafeja «Kramer» në qendrën e Gjraben u bë e para ku u ofruan gazeta — kjo inovacion i mbajti kafejen përjetërisht si qendër të informacionit [reference:6]. Në shekullin e XIX, gjatë krizave ekonomike të lidhura me luftët Napoleonike dhe tarifat e larta të dihanave, kafenat mbijetuan dhe u bënë pjesë e veçantë e identitetit vjenas. Ata u transformuan në vendet ku njerëzit kishin që t’i përfshihen, jo vetëm për t’i ujtur kafe, por edhe për t’u qendruar orët me lexim, shkrim dhe diskutime.

Atributet e vërtetësisë: marmuri, gjuha e gjumtuar dhe pjesa e argjendës

Ç’i bën kafeneun vjenase vjenase? Nuk është vetëm menuja. Është një atmosferë, një grup i detajeve më të vogla, por me rregullim e mbajtura. Kyçuni i një kafeje vjenase tradicionale është më shumë se vetëm një vend.

• Marmori i tabletave, në të cilat kafeja shpesh u ofrohet.
• Stulët e famshëm «Tonet» (Thonet) — iujsh, gjumtuar nga masi i drurit, i cili është simboli i dizajnit vjenas.
• Lozat (kutete) dhe divanët e qendrueshëm me përbërje prej shkëlqimi, që krijojnë një sentim të privatësisë brenda hapësirës publike.
• Tabletët e gazetave, ku u rriten numrat e gazetave austriake dhe ndërkombëtare.
• Pjesa e argjendës me çashka kafe dhe kopëzën e pandërprerë të ujit — rëndësi i rritjes së rituales së shpërndarjes, që nuk ka ndryshuar gjatë shekujve.

Siç është, natyrisht, detajet e brendshme në stilin e historizmit: friza, shpirra e zjarrit e mëngjesit, dhe qendrën e mëngjesit e theksuara, që transportojnë vizitorin në shekullin e kundërt të shekullit XIX–XX.

«Kushtet e artit» dhe klubi intelektual i Evropës

Vlerat e vërteta e kafeneve vjenase, megjithatë, nuk janë në interior, por në rolin që ata kanë luajtur në jetën kulturore. Shkrimtari austriak Stefan Zweig e quajti kafenat vjenase «institucion i një gjini të veçantë, i panjohur gjithnjë tjetër në botë». Këtu, me kafenën, u bënë historia e letërisë, politisë dhe artit. Në fund të shekullit XIX dhe në fillim të shekullit XX, kafenat u bënë qendër të shoqatave literare. Kafeja «Greinštajdl» (e përsosmërisht e mërzitur) ishte vendi favorit i grupit «Mëngjesi i Vjenës», ku u përfshinë Hugo von Hofmannsthal, Arthur Schnitzler dhe Karl Kraus.

Në kafenat u shkruan libra të plotë. Këtu u kishin takime për t’u diskutuar ultërmjetjet, për t’u luajtur shahmat ose vetëm për t’u qendruar vetëm në mes të njerëzve. Ky formull paradoxal — «të qendruar vetëm në kompani» — u bë themel i kulturës kafene vjenase. Këtu dominonte një atmosferë, ku koha dhe hapësira u konsumuan, dhe në llogaritë u shtrirë vetëm kafeja. Që këtu u zhvilluan ide që më vonë do t’i ndryshonin botën: nga psikanaliza e Zigmund Freud deri në tabloza e Gustav Klimti dhe Egon Schiele.

Kaafa e Vjenës si «vend i tretë

Në sociologjinë moderne ekziston koncepti «vend i tretë» — hapësirë që nuk është as shtëpia, as puna, por ka rol të rëndësishëm në jetën sociale. Kaafa e Vjenës ishte vendi i tretë i ideonal para se ky term të jetë zënë. ajo bashkoi njerëz me profesione dhe klasa sociale të ndryshme: shkrimtarë, artistë, arkitektë, muzikantë, politikët, specialistë. Këtu ishte e mundur të fillojnë filozofi, të diskutonin, të shkruajnë ose vetëm për t’u parë jetën, pa u shqetësuar për qendrimin e gjatë në një tabellë.

Kjo demokratizëm dhe disponibiliteti i bën kafeneun një fenomen social të veçantë. Deri në vitin 1856, kafenat filluan të lejojnë që gra të hyjnë, që ishte një pasqyrë e rëndësishme e emansimit dhe zgjerimit të hapësirës publike. Tani në Vjenë ekziston më shumë se 1100 kafe të ndryshme, gjashtë mijë kafe bar e rreth 200 kafe-konfiteri. Ata vazhdojnë të jenë shënjestë jetësore dhe mbrojtëse të kësaj tradite meqënëse shekujsh.

Pasuri imateriale: pranimi në nivelin më të lartë

Në tetor 2011, kërkesa e Austritëve për t’i përfshirë kulturën e kafeneve vjenase në listën e pasurive kulturore imateriale u miratua nga UNESCO. Kjo pranimësi u bë një etapë e rëndësishme jo vetëm për ruajtjen, por edhe për popularizimin e fenomenit unik. Në vendimin e UNESCO u theksua se tipike për kafeneun vjenase janë jo vetëm detajet brendshme në stilin e historizmit, por edhe atmosfera — vendi ku koha dhe hapësira u konsumohen, dhe në llogaritë u shtrirë vetëm kafeja.

Që prej 2011, kultura e kafeneve vjenase është zotëruar meqënëse UNESCO, si dhe me traditat tjera austriake, siç është kultura e taverenave vinë «hoyriger». Në vitin 2024, në këtë listë u bashkuan edhe kiosqet vjenase e famshme, që konfirmon që kultura gastronomike e Vjenës është më shumë se vetëm ushqimi ose përndorim, por edhe vendi i takimit, ku bashkohen gëzimi i jetës dhe kultura.

Tërheqjet moderne dhe futurja e traditës

Tani, siç është, sëpër kafenat klasike, në Vjenë aktivisht zhvillohen kafejne «nën valën e re» — kafejne specifikisht të përkushtuar produktit, në rritjen e dihanave dhe artin e rritjes së kafes. Kjo nuk konflikton, por më shumë se që përmirëson traditën e vjetër. Kafenat klasike vazhdojnë të ekzistojnë, ruajtën atmosferën dhe rëndësitë për ato që kërkuan jo vetëm kafe, por gjithashtu një gjendje të veçantë e mendimit.

Ka edhe «Klubin e Pajëtarëve të Kafeneve Vjenase», i themeluar në vitin 1956, që bashkohet si kafenat tradicionale ashtu edhe kafenat moderne. Klubi merret me promovimin e projektave kulturore, organizon programe e udhëtime të përbashkëta mësimore, për të ruajtë dhe transferuar diturinë e kulturës kafene për kohët e ardhshme.

Përfundimi

Kaafa e Vjenës është më shumë se vetëm vend ku u ofrojnë kafe. Është një organism jetësor, mbrojtës i historisë dhe shënjestë i ndryshimeve kulturore. Është hapësira ku bashkohen arti, letërsia, politika dhe jetëja e përditshme. Pranimi i UNESCO është vetëm një konfirmim formal i këndvështrimit që banorët e Vjenës e kanë ditur gjithmonë: kafeja është trupi i qytetit. Dikush sa këto zalle do të dëgjojnë zërin e lloftit të kullave, ashtu edhe gazetat e reja do të mbahen në tabella të marmurit, ky traditë unike do të jetë e jetësore, e gjërë dhe e inspiruese për gjeneratat e ardhshme.

Постоянный адрес данной публикации: